آنها هنوز قهرمانند

«سلام دوست عزیز. نامه تو رو راجع به چاپ عکس شهدا رو لباس‌ها خوندم. من با نظر تو مخالفم، می‌دونم عموی شهید تو و هزاران جوون دیگه مثل اون رفتن تا ما بتونیم الان در آرامش زندگی کنیم، اما این که تو می‌گی یه جوون با ظاهری نامناسب لباسی با عکس شهدا می‌پوشه و به خودش اجازه می‌ده هر حرکت ناشایستی رو انجام بده، اصلا درست نیست. دست‌کم می‌دونم که تو یه چنین صحنه‌ای رو ندیدی و فقط با تصور چنین چیزی ناراحت شدی. اون جوونی که چنین لباسی رو می‌پوشه مطمئنا شهید رو لباسشو می‌شناسه و اون قدر برای اون شهید و آرمان‌هاش احترام قائل هست که رفتار زننده‌ای انجام نده.این حرف که تو می‌گی «با این کار شهدا به سخره گرفته می‌شن» حرف درستی نیست، با این کار فرصتی به خیلی‌ها داده می‌شه که با شهدا آشنا بشن، با آرمان‌های اونها و... تو جامعه ما اون قدر مدهای جورواجور هست که هر کسی به سلیقه خودش هر جور که می‌خواد لباس بپوشه، پس نباید نگران این باشیم که یک سری افراد به قول تو با ظاهر و رفتار زننده، با پوشیدن این لباس‌ها به ساحت اون شهید توهین کنند، چون یک چنین افرادی الگوهای خودشون رو دارن. برای خود من خیلی جالب بود، وقتی اولین بار خبرش رو شنیدم، به نظر من این کار یه فرصت دوباره است چه برای اون‌هایی که جنگ رو دیدن ولی فراموشش کردن و فقط از قبلش به جاهایی رسیدن و چه برای من وتو که جنگ رو ندیدیم ولی با دیدن عکس یه شهید روی لباس یه جوون می‌ریم جلو و ازش می‌پرسیم که اون کی بوده. شهدا، خاطره‌ها و عکس‌هاشون فقط مختص به موزه جبهه و جنگ یا هفته دفاع مقدس نیست. چه اشکالی داره وقتی یکی ازمون می‌پرسه این عکس کیه رو لباست؟ با افتخار بگیم اون قهرمان منه، قهرمان تمام مردم ایرانه. این کار از بین رفتن اعتقادات نیست بلکه نشون می‌ده جوون‌های ایرانی هنوز به شهداشون افتخار می‌کنن و عکس اون‌هارو به تصویر یه خواننده یا هنرپیشه بیگانه ترجیح میدن.ببخشید اگر بعضی جاها خیلی تند رفتم، اما بدون که شهدا هنوز برای خیلی از جوونا یه قهرمان بزرگن».