جوانی کجایی که یادت بخیر

تازه کاربرد این کلمه فقط محدود به شعر ما نیست، در ضرب‌المثل‌های ما ایرانی‌ها هم از این کلمه تا دلتان بخواهد استفاده شده که نمونه بارزش همین ضرب‌المثل «جوانی کجایی که یادت بخیر» است.

البته این مساله فقط خاص ما ایرانی‌ها نیست و در بقیه کشور‌ها و فرهنگ‌های دیگر هم تا دلتان بخواهد این کلمه و کلمات مشابهش کاربرد داشته و دارد.

این همه تاکید روی جوانی خود به خود نشان‌می‌دهد که این دوره از زندگی ما انسان‌ها در همه فرهنگ‌ها دوره مهمی است و به همین خاطر هروقت قرار است از شور و نشاط در زندگی مثالی زده شود، یک راست همه می‌روند سراغ جوانی و آنهایی که پیرند با حسرت از دوران سپری شده عمرشان سخن می‌گویند.

حالا چرا این همه دوره جوانی بین دوره‌های مختلف عمر ما مهم شده و اینقدر برای همه اهمیت دارد، پرسشی است که نمی‌شود به این راحتی‌ها جوابی برای آن پیدا کرد؛ چون تا زمانی که کودک و نوجوان هستیم، تصور دقیقی از این دوران نداریم و زمانی هم که جوانیم آنقدر درگیر مسائل مختلف زندگی هستیم که تا چشم به هم می‌زنیم، می‌بینیم به مرز دوران جوانی و میانسالی رسیده‌ایم.

همین مساله انگار باعث شده تا دوره جوانی به دوران خاصی در زندگی ما تبدیل شود که اگر قدرش را ندانیم مثل باد می‌گذرد و دیگر نه می‌شود آن را به دست آورد و نه می‌شود جبرانش کرد.

آنهایی که تازه وارد این دوره شده‌اند مثل همه تصور روشنی از آن ندارند و آنهایی که دارند وارد دوره میانسالی می‌شوند، هر روز که می‌گذرد بیشتر از گذشته شبیه پدر‌ها و مادرهایشان می‌شوند و مثل آنها برای روز‌های رفته تاسف‌می‌خورند.

راز دوران جوانی انگار در همین ندانم‌ها و افسوس خوردن‌ها رقم خورده و همین باعث شده است تا همه در همه حال از جوانی به عنوان دوره درخشانی از زندگی حرف بزنند. با این تفاوت که آنهایی که حالا موفق هستند، کمتر افسوس می‌خورند و آنهایی که ناموفق شده‌اند با تاسف از روز‌هایی که در غفلت گذرانده‌اند، سخن می‌گویند.