فرصت سوزی در لحظه طلایی حیات

شهر بم نیز چون طبس ، بوئین زهرا، رودبار و...در فهرست مناطق اندوه زده ای قرار گرفت که زلزله داغ مصیب بار خود را بر آنها نهاده است.

کد خبر: ۳۴۲۳۵

جمعه ای که گذشت . رویای شبانه هزاران شهروند ایرانی هیچ وقت به صبح نرسید و در زیر آواری از خشت و گل دفن شد. ایران اکنون در کانون وقوع زلزله ، تبدیل به پیری پرتجربه و دیرینه سال شده است که در جای جای وسعت خود، سابقه ای از وقوع یک زلزله مرگبار را به خاطر دارد. این پیر پرتجربه خوب می داند که زلزله بم ، آخرین مصیبتی نیست که ناخواسته و بی خبر ، گریبان شهرها و روستاهایش را می گیرد. فردا نوبت کدام شهر است ؛ کسی نمی تواند به این پرسش پاسخ گوید؛ اما همه می دانند زلزله باز هم خواهد آمد. ولی این پیر دیرینه سال ، بی آن که به سوابق گذشته خود رجوع کند، بی آن که از مصیبت های پیشین عبرت بگیرد، در برابر وقوع هر زلزله جدید، آنقدر کودکانه و تهی از تجربه رفتار می کند که گویی اولین بار است که در این کشور زلزله می آید. با وجود گذشت زمان ، تجربیات بسیار، پیشرفت علم و فناوری ، دستیابی به روشهای کاهش بلایای طبیعی و...زلزله 3/6 ریشتری بم همانقدر ویرانگر است که زلزله 25سال پیش در طبس . تجربه کشورهایی چون ژاپن ثابت کرد که زلزله های 8ریشتری نیز در برابر هوشمندی و درایت بشر می توانند به تکانه ای خفیف تبدیل شوند که به کسی آسیب نرساند. اما این پیر دیرینه سال نه از تجربیات خود چیزی می اندوزد و نه از تجربیات دیگران . از فرجام طرح جامع مدیریت بحران که مدتی نقل محفل مجلس و دولت بود، خبری در دست نیست . حتی هیچکدام از مسوولان دست اندرکار نمی خواهند که آن را به یاد بیاورند. طرحهای ایمن سازی و مقاوم سازی ساختمان ها نیز از بایگانی کنگره ها و همایش های پرخرجی که به این منظور برگزار شد، خارج نشد. برنامه های نوسازی ، تجهیز و ساماندهی اورژانس و نهادهای امدادی نیز سرنوشتی بهتر از این نداشتند. اکنون نیز برآیند همه این بی برنامگی ها و هوشمندانه رفتار نکردن در امدادرسانی به زلزله زدگان خودنمایی می کنند. مردم مشتاقانه و پرشور، از هیچ کمکی دریغ نمی کنند ؛ اما زمانی که نوبت به ساماندهی ، هدایت و نظارت بر نیروهای امدادی می رسد، مشکل آغاز می شود. به گفته شاهدان و خبرنگاران حاضر در محل حادثه ، با وجود حضور کافی و مناسب نیروهای امدادی ، ناهماهنگی در امدادرسانی به زلزله زدگان بیش از هر چیزی خودنمایی می کند. در شرایطی که هر ثانیه برای مدفون شدگان در زیر آوار، لحظه طلایی برای بازگشت به زندگی است ، ناهماهنگی و نبودن مدیریت بحران باعث شده فرصتها بسوزد...و حسرت و افسوس از اینجاست که آغاز می شود.