کره‌ای‌ها و کف دست سرمربی ما؟!

مثل این‌که می‌شنویم قرار است نیوزیلند هم به کنفدراسیون آسیا ملحق شود و ما علاوه بر شناخت دو کره (شمالی و جنوبی) مثل کف دست، باید تیمی را هم برای شناخت نیوزیلند گسیل داریم. هنوز نمی‌دانیم، جناب سرمربی تیم ملی که زحمت رفتن به جام جهانی را به جان خریدند، چه برداشتی از تیم کره شمالی داشته‌اند و اساسا این تیم را به درستی شناخته‌اند یا خیر؟

کره‌شمالی به گواهی بازی‌هایش در جام نوزدهم، ضعیف‌ترین خط دفاعی جام را داشت و به جرأت می‌توان مدعی بود که کره‌شمالی غریبه‌ترین تیمی بود که به آفریقای جنوبی پا گذاشته بود. صرف‌نظر از بازی اول با برزیل، کره‌ای‌ها در برابر دو تیم پرتغال و ساحل عاج حرفی برای گفتن نداشتند. در واقع، ما جای خود را به تیمی داده بودیم که نمی‌توانست، برای دو بازی سنگین و پی در پی سازماندهی شود و حالا ما باید در جام ملت‌های آسیا، نگران مقابله با چنین تیمی باشیم.

نگرانی ما به همین جا ختم نمی‌شود، اگر حرف و حدیث‌ها و شایعه‌های پراکنده درست باشد و نیوزیلند به تیم‌های آسیایی اضافه شود، در آن صورت ما باید علاوه بر شناخت ژاپن، دو کره، ازبکستان، استرالیا و حتی قطر و امارات، نیم‌نگاهی جدی هم به نیوزیلند داشته باشیم؛ تیمی که پس از برد خفیف و ضعیف از بحرین، توانست در کوتاه‌ترین زمان ممکن تیمی بسازد که بدون باخت، جام‌جهانی پرحادثه آفریقای جنوبی را به سلامت پشت‌سر بگذارد و با تیم‌های قدرتمند ایتالیا، اسلواکی و پاراگوئه شانه به شانه مبارزه کند.البته در یک چنین شرایطی که ما از کره‌جنوبی، ژاپن، استرالیا و نیوزیلند دیدیم، باید به افشین قطبی، سرمربی تیم ملی حق بدهیم که هر چه سریع‌تر حرف‌های قبلی خود دال بر قهرمانی در آسیا و جام ملت‌ها را پس بگیرد و مراقب تیم‌های هم‌گروه خود باشد؛ تیم‌هایی که روز به روز برای ما مبهم‌تر می‌شوند. تیمی مثل عراق که معلوم نیست کجا، چگونه و با چه وسیله‌ای تمرین می‌کند؛ تیمی که اگر بازیکنان پراکنده خود در تیم‌های منطقه را جمع کند، تیمی قابل توجه و اعتنا خواهد بود. همین‌طور تیمی مثل کره‌شمالی که بالاخره نفهمیدیم، بازی برابر برزیل، چهره اصلی‌اش بود یا بازی برابر پرتغال؟!

گمان می‌رود، کره‌ای‌ها وقتی خبر آمدن سرمربی ما را شنیدند، در بازی‌های بعدی از قصد بد بازی کردند تا دستشان پیش سرمربی ما رو نشود و او دیگر به کف دست خود هم اعتماد نداشته باشد.