تعیین بی‌فایده سقف قرارداد‌ها

 به عنوان نمونه، اکنون رئیس فدراسیون فوتبال، اینقدر راحت از رقم 800 میلیون تومان یا یک میلیارد تومان پرداختی به علی دایی صحبت می‌کند که انگار نه انگار چنین رقم سنگینی از اموال مردم تامین می‌شود، در حالی که اگر قرار بود این پول تنها 100 هزار تومان باشد و از جیب خود کفاشیان تامین می‌شد، مسلما لحن او کاملا فرق می‌کرد.

شرفی افزود: فوتبال دولتی نه شغل است و نه درآمدزایی دارد، لذا راه به جایی نمی‌برد. چون مدیران آن از افراد متخصص نیستند و نمی‌دانند موفقیت در فوتبال، فرآیندی زمان‌بر است و به زمانی بین 2 تا 4 سال نیاز دارد.

سرمربی پیشین استقلال گفت: اگر برای قرارداد بازیکنان سقف تعیین کنیم یعنی اجبار به وجود آورده‌ایم و در ورزش اجبار وجود ندارد. اینجا بازیکن دارای تخصص و هنر است. امروز دیگر نمی‌توانید با توپ و تشر بازیکن را به کاری وادارید، بلکه منطق و متقاعد کردن، چاره موفقیت است.

وی می‌گوید:باید هر بازیکنی به ازای میزان هنر خود دریافتی داشته باشد و اگر قرار شود روی سقف قراردادها مانور کنیم، رقم کف قرارداد هم به سقف نزدیک می‌شود و این با کاهش روحیه رقابت در بین بازیکنان، موجب افول ستاره‌ها خواهد شد. البته فوتبالیست‌های مطرح، آدم‌های باهوشی هستند و افراد و راهکارهای روبه‌رویی با آنها را سریعا شناسایی می‌کنند. متاسفانه پدیده پرداخت‌های زیرمیزی هم نتیجه چنین رویه‌ای است.

شرفی در مورد کم شدن ستاره‌ها در فوتبال ایران گفت: زمانی که ما بازی می‌کردیم چون تیم‌ها فاقد پول بودند ناچار به تولید ستاره می‌شدند تا به وضع خود سر و سامانی بدهند، در حالی که الان تیم‌ها پس از جمع‌آوری ستاره‌ها، کار خود را آغاز می‌کنند که چنین رویه‌ای به توقف ساخت و در نتیجه فقر ستاره‌ها می‌انجامد.

شرفی با اشاره به سرمربیگری 3 دهه قبلش در استقلال گفت: آن زمان برای حفظ تشخص و انضباط تیمی، دریافت کمک‌های مالی هواداران توسط بازیکنان را ممنوع اعلام کردم و حتی به خاطر دارم بنا به دلایل انضباطی، در یکی از بازی‌ها 7 ملی‌پوش استقلال شامل حجازی، چنگیز، فریبا، مراغه‌چیان، نعلچگر و ... را روی نیمکت نشاندم، اما آنقدر چنین موضوعی در تیم‌ حل شده و جا افتاده بود که نه‌تنها کوچک‌ترین حاشیه و مشکلی درست نشد بلکه در آن بازی، استقلال با 6 گل حریفش را برد.

شرفی در مورد شرایط استقلال در فصل تازه پشت سر گذاشته، گفت: نظم و انضباط بسیار خوبی در این باشگاه حاکم شده بود و تیم به همین دلیل بخوبی پیش می‌رفت، ولی از زمانی تیم زمین خورد و نتوانست سیرصعودی‌اش را ادامه دهد که مجیدی آن حرکت غیرانضباطی را انجام داد و در نتیجه، نظم کار به‌هم خورد. در چنان شرایطی بود که مربی باید خود را نشان می‌داد و نه با سلاح زور، بلکه باید با دمیدن روح احترام و شخصیت را به مجموعه بازمی‌گرداند.