غرور بزرگان شکست

1ـ برگزاری مسابقات در قاره‌ای که برای اولین بار میزبان جام جهانی شده است. آفریقا تابحال مسابقاتی با این سطح به خود ندیده است و این تازگی به خود مسابقات و بازیکنان نیز کشیده شده است.

2ـ این فصل سال در آفریقای جنوبی زمستان است و برعکس نیمکره شمالی که وارد تابستان خود شده‌اند بازیکنان و تیم‌ها اکثرا از کشورهایی وارد آفریقای جنوبی شده‌اند که در بالای مدار استوا واقع شده‌اند و باید حق داد که با آب هوای زمستانی در این فصل همخوانی نداشته باشند و بر کیفیت بازیشان تاثیر بگذارد.

3ـ اکثر تیم‌های اروپایی از لیگ‌هایی به این مسابقات آمده‌اند که طولانی بودن مسابقات شاخصه اصلی‌شان بوده و علاوه بر مسابقات لیگ بازیکنان بزرگ که در تیم‌های بزرگ بازی می‌کردند عملا در چند جبهه می‌جنگیدند و علاوه بر لیگ اصلی، باید در جام حذفی، جام باشگاه‌های اروپا و جام یوفا (که اسم جدیدش به جام اروپا تغییر پیدا کرده است) حضور می‌یافتند و مثلا در انگلستان باید در جام دیگری نیز حضور می‌یافتند که الان نامش در خاطرم نیست. همین عامل سبب خستگی بازیکنان و بعضا آسیب‌پذیری آن گشته و حتی تعداد زیادی از بازیکنان بزرگ حتی به دلیل آسیب‌دیدگی به بازی‌ها نرسیده و یا با یک بازی از جام خداحافظی نمودند مانند بوفون، اینیستا، بالاک و...

4ـ سطح مسابقات به‌دلیل برابری قدرت تیم‌ها بالا ارزیابی می‌شود. دیگر تیم ضعیف در مسابقات جام جهانی دیده نمی‌شود و تیم‌های ضعیف با آمادگی بالا ناشی از حضور طولانی مدت در اردوهای پیش از بازی‌ها و تعداد بالای مسابقات تدارکاتی به یک هارمونی و هماهنگی خاص رسیده و توانسته‌اند سطح خود را به اکثر تیم های مطرح جهان برسانند و این سبب می‌شود که در این جام دیگر اثری از تیم از پیش باخته به چشم نخورد و تیم‌هایی که زمانی بعنوان زنگ تفریح تیم‌های بزرگ به حساب می‌آمدند دیگر به راحتی به این تیم‌ها باج ندهند و اصولا پیش‌بینی بازی‌ها بسیار بسیار دشوار شده و تعداد پدیده‌ها در این جام زیاد شده‌اند.

چه کسی فکر می‌کرد که روزی ایتالیا در مقابل نیوزیلند(زلاند نو) زانو بزند و یا برزیل به سختی و با حداقل اختلاف بتواند از سد کره شمالی بگذرد و یا انگلستان حریف دست و پا بسته‌ای برای الجزایر به حساب بیاید و فرانسه در مقابل آفریقای جنوبی حرفی برای گفتن نداشته باشد اسپانیا از سوئیس نتواند حتی یک امتیاز کسب کند و....

5ـ به نظر می‌رسد تیم‌های مدعی هنوز از خواب خوش خیالی بیرون نیامده اند و قدرت تیم‌هایی که روزی ضعیف بوده‌اند را باور نکرده‌اند و باد و غرور بسیار بالایی دارند و این عامل سبب می‌شود که در مقابل این تیم‌ها از نتیجه‌گیری عاجز بمانند. تیم‌های متوسط نیز در حال مطرح کردن خود به عنوان یک قطب جدید می‌باشند. ژاپن و کره جنوبی از آسیا و پاراگوئه و اروگوئه از آمریکای جنوبی به همراه ایالات متحده و سوئیس از این دسته تیم‌ها به شمار می‌روند.

6 ـ شاید عواملی دیگر نیز بتوان به این سیاهه اضافه نمود همچون تهدیدات گروه‌های تروریستی، شیپورهای مخصوص تماشاگران ملقب به و‌ووزولا در این جام که صدایی شبیه به صدای زنبور در آستانه کندو دارد و... ولی هنوز باید منتظر بود تا تیم‌ها از پیله احتیاط خارج شده و بی‌محابا حمله نمایند و مربیان شیوه‌های تهاجمی تیم‌های خود را تغییر دهند و از پیله محافظه‌کاری خود خارج گردند. تا اینجای جام که هنوز پدیده‌ای در بازیکنان خود را از بقیه بازیکنان جدا نکرده و تمامی بازیکنان مطرح در حد متوسط رو به پایین نشان داده‌اند. باید بود و مسابقات را دنبال نمود و دید سرانجام جام نوزدهم به کجا می‌انجامد و آیا این بازی‌های کم گل آغازی، فرجامی شیرین خواهند یافت یا خیر؟ آیا این بازیکنان تنبل جوهر خویش را نشان خواهند داد و یا به فکر ساق‌های خود برای انعقاد قراردادهای بالاتر با باشگاه‌ها خواهند بود ؛ باید بود و دید.