فیلمی برای تغییر ذائقه

سازندگان چنین فیلم‌هایی برای مخاطبی فیلم تولید می‌کنند که نه علاقه‌ای به مسائل تلخ اجتماعی دارد و نه دوست دارد در روزنامه خبری درباره خودکشی دسته جمعی نهنگ‌ها و بچه‌هایی که پای خود را روی مین جا می‌گذارند، بخواند.

چون در اطراف خود وقایعی در همین اندازه تلخ را مشاهده می‌کند و اگر به سینما می‌آید، هدفش این است که از این دنیای تلخ، به فضایی آرامش بخش پناه ببرد و ساعتی خود را به جای شخصیت اصلی فیلم قرار دهد.

برای چنین مخاطبی فیلم «شیر و عسل» انتخاب خوب و درستی است و از تماشای آن لذت می‌برد. این فیلم ساخته آرش معیریان کارگردان جوان سینمای ایران است. ایده اصلی فیلم «شیر و عسل» بر «جابه‌جایی آدم‌ها» استوار است.

در این فیلم جوانی آس و پاس و فقیر اما درستکار به نام مهران ـ با بازی پوریا پور سرخ ـ خود را به جای پسری ایرانی‌الاصل و ساکن هندوستان جا می‌زند که ارثیه کلانی به او رسیده و حالا باید با استفاده از چند ترفند ساده این ارثیه را تصاحب کند. مهران با چند ترفند وارد جمع این خانواده ثروتمند می‌شود و با کمک نامزد خواهرش پیمان ـ با بازی مهران غفوریان ـ بازی پیچیده‌ای را با این خانواده آغاز می‌کند.

این خانواده نیز شرایط و ویژگی‌های خاصی دارند که این موضوع به فضای کمدی فیلم کمک می‌کند و البته مانند تمامی فیلم‌های اینچنینی، داستان با یک پایان خوش و رستگاری شخصیت اصلی به پایان می‌رسد.

«شیر و عسل» به عنوان یک فیلم مفرح و کمدی، قواعد این گونه سینمایی را به خوبی رعایت کرده و داستان خود را به شیوه روانی تعریف می‌کند. می‌توان حدس زد که فیلمنامه اثر تا چه اندازه متنی معمولی و تکراری بوده، اما ایده‌های معیریان رنگ و بوی خوبی به فیلم داده و آن را از آثار مشابه تجاری متمایز کرده است.

رضا استادی‌
گروه فرهنگ و هنر