در ستایش جوایز ادبی

اگر جایزه‌های ادبی به صورت درست و دقیق داوری شوند و تحت تاثیر جریان‌های بیرونی و گروه‌گرایی‌های رایج قرار نگیرند، تاثیرپذیری خود را از عواملی بجز ادبیات متن رها کنند و در معرفی آثار و آفرینندگان آنها، تنها به نام‌های معروف و مشهور اکتفا نکنند بی‌شک می‌توانند در کشف و معرفی استعدادهای ادبی کمتر شناخته شده نقشی روشن ایفا کنند.

این که بیشتر جایزه‌ها و جشنواره‌های ادبی کشور ما به چرخه‌ای تکراری تبدیل شده است که در آن داورانی تکراری، برگزیدگانی تکراری را معرفی و به آنها جوایزی اهدا می‌کنند، در حقیقت نقض غرض اصلی در تاسیس این گونه جوایز محسوب می‌شود.

حسن بهرامی از چهره‌هایی است که برای شاعران شناخته شده‌تر است تا داستان‌نویسان.

غزل‌ها و شعرهای سپیدی که از او در دهه 70 منتشر شده بود، او را به یکی از نام‌های شناخته شده برای شاعران تبدیل کرده بود، اما امروز نام او برای داستان‌نویسان نیز آشناست و این آشنایی تا حدود زیادی مرهون جشنواره‌های داستانی است، اگرچه او قبلا مجموعه داستانی‌ای چاپ کرده بود با گویش محلی زادبوم خود که کمتر کسی در پایتخت آن را دیده و خوانده است.

بهرامی در دومین جشنواره داستان انقلاب که حوزه هنری آن را برگزار کرد در دو بخش داستان کوتاه و رمان نامزد و برای رمان «تفنگ پدرم بر بام شهر» تقدیر شد.

به عبارت دیگر، یک جشنواره توانست نامی را به مجموعه هنرمندان عرصه ادبیات داستانی معرفی کند که امروز با انتشار رمان «اره‌برقی خاموش است» توانایی‌های خود را در این عرصه به همقطارانش ثابت کرده است و به همین دلیل می‌توان به تاثیرگذاری جشنواره‌ها و جایزه‌ها در فضای ادبی کشور بیشتر و بیشتر امید بست و این سوال را مطرح کرد که چرا این اتفاق برای همه جایزه‌ها، جشنواره‌ها و گزینش‌های ادبی کشور روی نمی‌دهد؟ مشکل در داوری‌هاست یا حفظ علقه‌ها و نگرش‌های گروهی و قبیله‌ای در عرصه ادبیات؟