آرزویم بر باد رفت

 برای بازی‌های انتخابی تیم ملی مسابقه می‌دادیم. برای راه پیدا کردن به المپیک، 10 سال تمرین کرده و در آمادگی کامل بودم.در مسابقه آخر چهار امتیاز از رقیبم جلو افتاده بودم که یکدفعه متوجه پارگی بینی‌ام شدم. این اتفاق مساوی بود با حذف من از المپیک، یعنی 10‌سال سعی و تلاش شبانه‌روزی‌ام هدر رفت. من برای المپیک سیدنی سال 2000 خیلی تلاش کرده بودم اما در یک لحظه تمام آرزوهایم نقش‌برآب شد. من اعتقاد دارم هدف یک ورزشکار در هر رشته‌ای و اهل هر کشوری که باشد راه پیدا کردن به المپیک است. در غیر این صورت عمر ورزشی‌اش هدر رفته است. حالا اگر در المپیک مدال بیاورد به آرزوی زندگی ورزشی‌اش رسیده است. برای من هم المپیک اوج آرزوهایم بود اما به آن نرسیدم. این حسرت همیشه با من است در واقع می‌توانم بگویم اتفاقی که آن روز برایم رخ داد یکی از بدترین حوادثی است که در زندگی تجربه کردم.