بره‌کشان فوتبالی

در حال حاضر نیز که فصل نقل و انتقالات شروع شده، فصل بره‌کشان عده‌ای در فوتبال به حساب می‌آید تا با افزودن به مبلغ قراردادهای خویش، بر هزینه تیم‌داری در فوتبال باشگاهی ایران کلی افزوده و با شکل دادن بازار مکاره فوتبال، عرصه را بر بازیگران اصلی آن تنگ و تنگ‌تر سازند.

این در شرایطی است که تمام توپ و تشرهای مسوولان ورزش در جهت تعیین سقف قرارداد و جلوگیری از افزایش بی‌رویه نرخ بازیکنان، به مثابه آب در هاون کوفتن بوده است تا پس از چند صباح و با افتادن آب از آسیاب، هیچ‌کس دغدغه‌ای از پرهزینه شدن فوتبال باشگاهی نداشته باشد.

هر چند امروز علی سعیدلو در مقام رئیس ورزش خواستار مقابله با افزایش افسار گسیخته قیمت بازیکنان شده و فدراسیون فوتبال نیز سقف قراردادی 400 میلیون را تعیین کرده است، اما هیچ ضمانتی به پایبندی باشگاه‌ها و بویژه از نوع دولتی آن به این مساله نیست.

آخر وقتی پول از جیب مدیران عامل پرداخت نمی‌شود، آنان با رویکرد نتیجه‌گرایی حاکم بر فوتبال ایران، به سمت و سوی جذب مهره‌های کارآمد و سرشناس به هر قیمتی برمی‌آیند تا در چنین رویکردی که تقاضا بالاست، بازیکنان نیز در آن واحد با چند باشگاه وارد مذاکره شده و بله را به باشگاه‌هایی بگویند که پول بیشتری را به پایشان می‌ریزند.

جان واریو هافبک برزیلی استقلال از آبی‌های پایتخت طلب یک میلیارد و 200 میلیون تومان پول نمود، اما چون نه شنید راحت و بی‌دردسر سر از اصفهان در آورد تا با سپاهان به توافق مالی برسد. براستی شما فکر می‌کنید سپاهان کمتر از این مبلغ را به جان واریو داده است؟!

حرف این نیست که بازیکنان نگران آینده خویش نباشند، اما به قول یکی از اعضای هیات رئیسه سازمان لیگ، بازیکنان ما هر زمان مسافتی بین 10 تا 12 کیلومتر را در جریان یک بازی دویدند، بعد طلب قراردادهای 700، 800 میلیون تومانی داشته باشند. هر چند که این اظهارنظرها دردی را دوا نمی‌سازد، اما بی‌شک باید در قالب طرحی اساسی، جلوی تورم قیمت بازیکنان را گرفت. شاید اگر فکر عاجلی در این زمینه نکنیم، باشگاه‌ها متضرر اصلی این بازار مکاره فوتبال خواهند بود تا با محدود شدن عرصه رقابت، فوتبال ملی ما در نهایت تاوان آن را پس دهد.