بهترین‌های دنیا

اما آرزوهای بلند و دست نیافتنی، بلند پروازی‌ها و رفتارهای خالی از تفکر و تعقل، آفت این همراهی و هماهنگی است. آن‌گاه که ما آرزوهای خام را با اهداف معقول و قابل دستیابی، همسان می‌بینیم و برطبل ندانم کاری می‌کوبیم، خود با پای خود به بیراهه می‌رویم.

شاید داشتن راهنما، معلم و مربی‌ دلسوز، برای برداشتن صحیح و بهنگام گام‌های مهم زندگی، امری ضروری باشد. اما گاهی پندها هم در نظر جوان‌ترها نه حکم نشانه و راهنما که عامل آزار و دلزدگی می‌شوند.

آنجاست که شناخت راه از بیراه دشوار شده و عناد و سرپیچی، افسوس و آه بر جای می‌گذارد.

این حکایت را با هم بخوانیم.

***

روزی لقمان به پسرش گفت: امروز به تو 3 پند می‌دهم که اگر آنها را به کار بندی در جهان کامروا شوی؛

اول این که سعی کن در زندگی بهترین غذای جهان را بخوری.

دوم این که در بهترین بستر و رختخواب جهان بخوابی.

و سوم این که در بهترین کاخ‌ها و خانه‌های جهان زندگی کنی.

پسر لقمان که این سه پند شنید به وی گفت: ای پدر ما خانواده‌ای بسیار فقیر هستیم؛ چگونه من می‌توانم این کارها را انجام دهم؟

لقمان حکیم سر تکان داد و چنین پاسخ داد:

اگر کمی دیرتر و کمتر غذا بخوری هر غذایی که می‌خوری طعم بهترین غذای جهان را می‌دهد.

اگر بیشتر کار کنی و کمی دیرتر بخوابی در هر جا که خوابیده‌ای احساس می‌کنی بهترین خوابگاه جهان است.

و اگر با مردم دوستی کنی در قلب آنها جای می‌گیری و آن وقت بهترین خانه‌های جهان از آن توست.

***

بسیاری از اوقات ما زمانی طولانی درگیر مساله‌ای می‌شویم که بشدت رنجمان می‌دهد؛ مساله‌ای که وقتی به کنه و واقعیت آن پی می‌بریم در می‌یابیم به آن اندازه که می‌پنداشتیم آزار دهنده نبوده است.می‌فهمیم آن چیزی که مدت مدیدی روح و جسم ما را به ضعف کشانده، آن مقدار که در ذهن خود ساخته بودیم، پیچیده و وحشتناک نبوده است.

پس یادمان نرود که این من، تو و ما هستیم که باید شرایط را بشناسیم و در صورت لزوم تغییر دهیم.یادمان نرود که آرزوهای دور و دراز، تنها ما را در جا میخکوب می‌کنند و راه رفتنی آرام را نیز از ما می‌گیرند.ماندن در خیال و توهم، جز
جا ماندن از آن قافله بزرگ ثمری ندارد.

یادمان نرود که خود ما مسائل را تحلیل می‌کنیم، پس تلاش کنیم به زندگی و آنچه دوست داریم، مانند لقمان حکیم نگاه کنیم.

علی مهربان