تولد حیات در آزمایشگاه

تعدادی از آنها از جمله آرتور کاپلان، استاد اخلاق پزشکی دانشگاه پنسیلوانیا، این موفقیت را مایه شگفتی و افتخار جهانیان می‌دانند و تاکید می‌کنند که ونتر و همکارانش نشان دادند که دنیای مواد را می‌توان طوری دستکاری کرد که آنچه را که ما حیات می‌نامیم، از آن به دست بیاید. ضمن آن که احتمالا در آینده ثابت خواهد شد که این کشف به همان اندازه بر تصور ما از خودمان و جایگاهمان در جهان تاثیرگذار است که کشفیات گالیله، کوپرنیک، داروین و انیشتین تاثیرگذار بودند.

اما در نقطه مقابل منتقدان این کار را خطرناک می‌دانند و هشدار می‌دهند که دانشمندان درباره اثرات مفید این سلول‌های مصنوعی اغراق می‌کنند. یکی از این منتقدان جیم کالینز، استاد مهندسی پزشکی بالینی دانشگاه بوستون است که معتقد است این یک پیشرفت مهم در توانایی ما برای بازمهندسی موجودات زنده است.کالینز می‌افزاید: صراحتا باید بگویم که دانشمندان به اندازه کافی از زیست‌شناسی اطلاعات ندارند که بتوانند حیات را ایجاد کنند و در واقع این کار همانند تلاش برای سوار کردن یک جمبوجت از روی فهرست قطعات آن و بدون راهنما است؛ که امری غیرممکن است.

مارتین فوسنگر، استاد زیست فناوری و مهندسی زیستی،ETH زوریخ آلمان هم این کار را تنها یک پیشرفت تکنیکی می‌داند، و نه مفهومی. وی در عین حال تاکید می‌کند موجودات زنده بی‌ریشه تا مدت‌ها از طریق پرورش و اصلاح نژاد تولید می‌شدند و در حال حاضر هم این کار از طریق انتقال ژنوم‌های بومی به سلول‌های هدف که هسته آنها بیرون کشیده شده، انجام می‌شود. به نظر می‌رسد با توجه به اهمیت موضوع روزبه‌روز بر نقدهای مثبت و منفی تولد حیات در آزمایشگاه اضافه خواهد شد و ما هم در این میان تنها باید منتظر باشیم تا نتایج نهایی این کار بزرگ را ببینیم اگرچه همین بحث‌‌ها و گفتگوهای جهان نشان از اهمیت خبری دارد که شاید بسیاری به سادگی از کنار آن بگذرند.