تولد «قرن بیستم» عشقی

 در جنگ جهانی اول و در کشمکش سیاست متفقین و دول متحده، انزجار از روس و انگلیس او را به هواخواهی از عثمانی‌ها واداشت و به استانبول رفت. چند سالی در استانبول ماند و در شعبه علوم اجتماعی و فلسفه دارالفنون باب عالی جزو مستمعین آزاد حضور ‌یافت. سپس از استانبول به همدان بازگشت و آنگاه به تهران شتافت. عشقی در اینجا بود که روزنامه «قرن بیستم» را با قطع بزرگ در 4 صفحه منتشر ‌کرد، اما بیش از 17 شماره انتشار نیافت. در آغاز قدرت‌یابی رضاخان، عشقی دوباره روزنامه قرن بیستم را با قطع کوچک در 8 صفحه منتشر کرد که یک شماره بیشتر انتشار نیافت و بر اثر مخالفت، روزنامه‌اش توقیف شد. او روزنامه‌نگاری پرشور بود که گاه افکار و اعمالش به آنارشیسم پهلو می‌زد. هم از این رو از رضاخان و احمدشاه گرفته تا چهره‌های ملی مانند مشیرالدوله پیرنیا و حتی مرحوم سیدحسن مدرس را به باد انتقاد می‌گرفت. اما چنان که ملک‌الشعرای بهار نوشته، بتدریج پرده‌ها پیش چشمش کنار رفت و از حقیقت اقدامات رضاخان و جمهوریخواهی او آگاه شد. از این زمان بود که با شعر و قلم پرشور خود به مبارزه با دیکتاتوری در حال شکل‌گیری رضاخانی پرداخت.