وقتی نفس در سینه می‌گیرد

برخی مشکلات نیز به صورت فصلی و مقطعی مطرح می‌شوند و هیاهو می‌کنند و این خود به سوژه‌ای برای اصحاب رسانه تبدیل شده است.

یکی نمونه از نگاه اشتباه به مسائل حل نشده در معضل آلودگی هوا مصداق می‌یابد. نگاه غالب این است که چون آلودگی هوا به سلامت شهروندان لطمه می‌زند پس شهرداری مسوول آن است.

در حالی که شاید یک بررسی اجمالی هم نشان دهد در شرایط فعلی شهرداری عملا در این میان نقش کمرنگی دارد و رشته کار را باید در جای دیگری جستجو کرد. کمتر کسی است که نداند 80 درصد آلودگی هوای تهران را خودروها و موتورسیکلت‌ها تولید می‌کنند. در مقابل کمتر کسی می‌داند حدود 3 میلیون و 800 هزار خودروی پایتخت به اندازه 48 میلیون خودروی استاندارد آلودگی تولید می‌کنند؛ یعنی حدود 12 برابر.

پس مشکل اینجاست! حالا برای رفع آن چه می‌توان کرد؟ معلوم است نمی‌توان به راهکارهای بلندمدت و اصولی دل‌خوش کرد، چون بلندمدت هر طور که حساب کنید بلندمدت است و به قول یک اقتصاددان معروف «در بلندمدت همه ما مرده‌ایم.» این کار طی یک دستورالعمل و در مهلتی یک ماهه یا یک ساله هم امکان‌پذیر نمی‌شود. نه می‌توان انتظار داشت بزودی خودروهای پایتخت استاندارد شوند و نه این که طی فرآیندی فنی و کوتاه‌مدت موتورها و سیستم سوخت‌رسانی خودروهای تولید داخل استانداردهای 4 ستاره‌ اتحادیه اروپا را دریافت کنند. در مقابل کارهایی که نمی‌توان انجام داد ـ البته با واقع بینی و در نظر گرفتن شرایط ـ کارهای بسیاری هم هست که می‌توان انجام داد. یک نمونه رفع همان مشکلی است که به خاطرش معاینه فنی اجباری شد.

کارایی بخشی از سیستم سوخت‌رسانی و احتراق کامل خودروها پس از مدتی کاهش می‌یابد و روند صعودی مصرف سوخت و تولید گازهای آلاینده هوا را ناگزیر می‌کند.

گاهی شل شدن یک پیچ یا جابه‌جایی جزئی یک قطعه به دلیل افت کیفیت موادسازنده و... دلیل این نقص فنی است و می‌توان تخمین زد جلوگیری از بروز چنین مشکلاتی بخش بزرگی از تولید‌ آلودگی هوا را می‌کاهد.

از سوی دیگر جلوی ضرر را از هر جا بگیرید منفعت است. بالطبع انتظار این است که مدیران خودروساز دست به کار شوند و با اصلاح بخشی از فرآیند تولید که احتمالا هزینه‌های ناچیزی هم دارد ترمز آلودگی هوا را در مسیر تبدیل شدن به فاجعه‌ای خاموش بکشند.

امین رحیمی/ جام‌جم