رسوایی بزرگ برای مصر

«سخنی که در اسرائیل درباره دیدار بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی و حسنی مبارک، رئیس‌جمهور مصر مطرح شد و مبارک را گنجی استراتژیک برای اسرائیل خواند، معجونی از سوءنیت و فریبکاری بود. گفتگوی بن‌الیعازر، وزیرتجارت و صنایع رژیم صهیونیستی با رادیو ارتش اسرائیل که این عبارت تحریک‌آمیز و خوارکننده را در آن مطرح کرد، حاوی چندمحور بود:‌ یکی این‌که مصر تمام تلاش خود را برای کشاندن محمود عباس، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین به میز مذاکرات و پیشبرد روند سازش به کار می‌بندد.

دوم این‌که:‌ دیدار یک و نیم ساعته مقامات دوطرف در فضایی بسیار خوب انجام شد، این چیزی بود که زمینه‌ساز گنج استراتژیک نامیده شدن مبارک از سوی اسرائیل شد.

سوم این‌که:‌ مذاکرات موضوع روند سازش در خاورمیانه و تلاش‌های مصر در این زمینه را نیز شامل شد.

چهارم این‌که: موضوع هسته‌ای ایران نیز در این دیدار مورد بررسی قرار گرفت.

بنابراین گزارش، علاوه بر اینها در این دیدار موضوع «گلعاد شالیت» نظامی صهیونیست در بند حماس و تلاش برای توقف انتقال کالا به نوارغزه نیز مورد بررسی قرار گرفت. بن‌الیعازر، پیشتر فرمانده یگان اشکید در ارتش اسرائیل بوده است که ثابت شد در قتل و کشتار 250 نظامی و کماندوی مصری در شهر العریش در سال 1967 دست داشته است. تلویزیون اسرائیل در سال 2007 مستندی از نقش وی در این موضوع پخش کرد و در آن اعترافاتی از یک افسر سابق اسرائیل درباره نقش بن‌الیعازر در این عملیات مطرح شد، این فیلم باعث شد تا هیاهوی گسترده‌ای به پا شود و مناسبات دوطرف در چالش قرار گیرد و به لغو سفر بن‌الیعازر به قاهره منجر شود. در همین راستا وزیر خارجه مصر نامه‌ای که خود آن را شدیداللحن توصیف کرد، به زیپی لیونی همتای اسرائیلی خود داده و در آن خواستار محاکمه قاتلان مصری‌ها در این عملیات شد. البته این موضوع بعدها فیصله پیدا کرد و شاید به همین علت بود که هیچ عکسی از وی در سفری که با نتانیاهو به مصر داشت، در رسانه‌های این کشور منتشر نشد.

به هرحال اظهاراتی که از سوی این وزیر صهیونیستی مطرح شد، سوال‌های بی‌نهایتی را در پی‌حوادث سال‌های گذشته بویژه در مورد حمله به غزه و ساخت دیوار فولادی برای تشدید محاصره غزه ایجاد می‌کند، اما به هر حال نباید وقاحت بن‌الیعازر تا اندازه‌ای باشد که مبارک را گنجی استراتژیک برای اسرائیل بداند.

درست است که این سخن یک رسوایی به شمار می‌رود، اما رسوایی بزرگ‌تر این است که مصر در این زمینه سکوت کند و خواستار عذرخواهی یا توضیح قاهره در این باره نشود.