طعم تلخ قهرمانی

در شرایطی که امیر قلعه‌نویی امید زیادی به صعود به مرحله پلی آف قهرمانی آسیا بسته بود و حتی رویای رسیدن به فینال را نیز در سر می‌پروراند، ناگهان غافلگیر شد و تکه‌های پازل بدشانسی چنان در کنار هم قرار گرفت که بدبینانه‌ترین حالت رقم خورد و در آخرین دقایق بازی الشباب-پاختاکور از رسیدن به مرحله بعد باز ماند. گرچه این نتیجه مهر تاییدی است بر ادعای منتقدان او که معتقدند در عرصه‌های بین‌المللی چهره موفقی ندارد اما واقعیت اینجاست که این سرمربی چندان هم شایسته چنین عناوین بدی نیست و در حقیقت پاشنه آشیل تیم‌های او حمله‌های متعدد اما بی دقت و تمرکز در شرایط حساس است که بجز به ثمر رسیدن گل هر صحنه زیبایی را خلق می‌کنند. همان سناریویی که سال قبل برای استقلال رقم خورد این‌بار نیز دامنگیر سپاهان شد.

قلعه‌نویی در لیگ برتر نه تنها به تجربه و اعتماد به نفس کافی برای تکرار قهرمانی رسیده بلکه روش‌های فرار از حواشی را که همواره سایه به سایه او حرکت می‌کنند نیز به خوبی آموخته است. حاشیه‌هایی که هیچ‌کدام سد راهی بر سر راه او نشدند و پس از قهرمانی سپاهان در نیم فصل خیلی‌ها قهرمانی در پایان فصل را هم برای آنها کنار گذاشتند. شاید یکی از برگ‌های برنده قلعه‌نویی در موفقیت تیم‌هایش، قدرت تشخیص او در توان بالقوه بازیکنان است هرچند بازیکنانی که در لیست سفارش او قرار می‌گیرند در نگاه اول در حد بهترین‌های لیگ نیستند اما در طول فصل در حد بسیار مطلوبی ظاهر می‌شوند و بهترین آمار و ارقام را به خود اختصاص می‌دهند تا او متکی به چهر‌ه‌ای نظیر آرش برهانی، خسرو حیدری، جانواریو و طالب لو نباشد.

این خصوصیت موجب شده تا مربیانی چون منصور ابراهیم‌زاده که چهره موفق و خوشنامی از او در ذهن فوتبالدوستان ایجاد شده و علی دایی با آن هیبت و کاریزماتیک خاص و یا تئوریسین‌هایی مثل مجید جلالی که در عمل موفقیت چندانی حاصلشان نمی‌شود تحت‌الشعاع او قرار گیرند. با این حال از حضور او به عنوان سرمربی تیم ملی در جام ملت‌های آسیا گرفته تا استقلال و سپاهان در جام قهرمانان آسیا بعد دومی از شخصیت مربیگری او ساخته و باید دید آیا به این روند ادامه خواهد داد یا این‌که طلسم را شکسته و راه‌حلی برای این ناکامی‌ها خواهد یافت. در هر حال تا آن زمان تیم‌هایی که به دنبال او هستند باید تنها به دنبال موفقیت در لیگ برتر باشند.

حسین رضایی