ظرفیت‌های وسیع دست‌نخورده

با چنین وصفی، پس از پایان هر دوره بازی‌های آسیایی، مسوولان ورزشی تازه به اهمیت آن پی می‌برند و تصمیم می‌گیرند به ظرفیت‌های بالای دست‌نخورده ورزش کشور و کسب راندمانی به مراتب بالاتر در دوره بعدی بازی‌ها توجه بیشتری کنند. در حالی که تنها 5 رشته ژیمناستیک، دو و میدانی، شمشیربازی، شنا و قایقرانی اکثر مدال‌های بازی‌های آسیایی را به خود اختصاص می‌دهند، دستاورد کاروان ورزشی کشورمان در این بازی‌ها در هیچ دوره‌ای به بیش از کسب معدودی مدال طلا نرسیده است.

در حقیقت ورزش قهرمانی ایران همواره امید خود را در فاصله 4 ساله بین دو دوره بازی‌های آسیایی، به مدال‌آور کردن رشته‌های پرمدال بسته است، البته تجربه نسبتا موفق مدال‌آور شدن رشته دو و میدانی نشان داد در صورت در پیش گرفتن مسیری صحیح و همت و برنامه‌ریزی در طی کردن آن، مدال‌های فراوان این رشته‌ها، تنها به نام چشم بادامی‌های شرق دور سند نخواهند خورد و ورزشکاران کشور عزیزمان نیز می‌توانند در مسیر اعتلای هرچه بیشتر نام میهن، از چنین خوان گسترده‌ای منتفع شوند. به هر حال آنچه مسوولان فعلی و پیشین ورزش نیز به آن وقوف کامل پیدا کرده‌اند این است که تعداد مدال‌ها و جایگاه ورزش ایران در دوره‌های قبلی بازی‌های آسیایی اصلا در شان کشور ایران نیست و باید گام‌های بسیار بلندتری در این زمینه برداشته شود.

انتظار صرف از نبوغ فردی تعدادی استعداد جوشان در رشته‌های رزمی یا قدرتی ـ که همواره مهم‌ترین کار مدیران ورزشی ما در بازی‌های آسیایی بوده است ـ تنها بخش کوچکی از ظرفیت‌های ورزش قهرمانی ایران را هویدا می‌کند، ضمن این که ورزش‌های گروهی نظیر فوتبال، والیبال و بسکتبال نیز با تمام زیبایی و اهمیتی که با خود دارند، هر یک می‌توانند حداکثر یک مدال به نام کشورمان ثبت کنند. پس بجاست که واقعا توجه درخوری به رشته‌های ورزشی پایه و پرمدال نشان دهیم و سهم بیشتری از بودجه خوب و قابل اعتنای امسال ورزش را مختص آنها کنیم.

به هر حال امیدواریم سازمان تربیت بدنی و کمیته ملی المپیک با ایجاد هماهنگی هرچه بیشتر، فرصت باقیمانده تا بازی‌های آسیایی گوانگجو را قدر بدانند و دست‌کم متوجه این نکته مهم باشند که در ورزش قهرمانی کشور ما که همواره موفقیت‌های آن روی کاکل ظهور و درخشش خودجوش ورزشکارانی شاخص چرخیده است، باید فرصت‌ها را قدر بدانند و از زمان حداکثر بهره‌وری را داشته باشند.