در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
شهرنشینی و سلامت
شهرنشینانی که خانه ندارند
وقتی صحبت از شهرنشینی میشود، ناخودآگاه توجه ما به سمت افرادی جلب میشود که در خانههای کوچک و بزرگ شهرها ساکن هستند. بیشتر افراد، این گروه را شهرنشین حساب میکنند و گروه بیخانمان را فراموش میکنند. حال آن که این گروه نیز روی سلامت شهرنشینی تاثیر میگذارند و نباید فراموش شوند. افراد بیخانمان معمولا از سطح سلامت پایینی برخوردارند.
این گروه از افراد بیشتر در معرض بیماریهای عفونی مانند سل قرار دارند. ضمن آن که کیفیت محل زندگی افراد بیخانمان در پایینترین حد قرار دارد که به علت وضعیت ضعیف اقتصادی آنها میباشد. وقتی به دنبال راهحل برای بالا بردن سطح سلامت افراد بیخانمان میگردیم با این سوال روبهرو میشویم که اولین اقدام ما باید برخورد با خود مشکل بیخانمانی باشد یا این که باید سعی کنیم بیماریها را در میان افراد بیخانمان به حداقل ممکن برسانیم؟ در صورتی که تاکید زیادی بر اقدام دوم داشته باشیم، موجب به وجود آمدن افراد بیخانمان سالم میشویم. در حالی که بیخانمانی میتواند این افراد را مجددا در معرض خطر قرار دهد. بعلاوه بیخانمانی یک معضل ساختاری اجتماعی نیز به شمار میرود، اما اگر روی روش دوم متمرکز شویم و سعی در خانهدار شدن و بهبود محل مسکونی این افراد داشته باشیم، این خود باعث افزایش سطح سلامتی آنها میشود. برای رسیدن به این هدف دو مدل مورد مطالعه قرار گرفتهاند. در مدل اول افراد بیخانمان از خیابانها به مجتمعهای موقتی انتقال داده شدند و بیماریهای آنها ازجمله بیماریهای ذهنی یا اعتیاد مورد درمان قرار گرفت. این افراد در صورتی میتوانستند خانه خود را از حالت موقتی به حالت دایم تغییر دهند که با برنامههای درمانی همکاری کرده و سلامتی خود را باز مییافتند. مدل دوم بر این باور استوار است که به عنوان یک انسان افراد بیخانمان حق داشتن خانه را دارند و خانهدار شدن نباید به عنوان جایزهای در گرو رسیدن به سلامتی باشد. در این مدل افراد بیخانمان بدون هیچ قید و شرطی میتوانند صاحب آپارتمان شوند و پس از آن اقدامات درمانی به آنها عرضه میشود. در آزمایشی که این دو مدل را با هم مورد مقایسه قرار داد معلوم شد 80 درصد بیخانمانهایی که در مدل اول قرار گرفته بودند، در نهایت صاحبخانههای دائمی شدند؛ در حالی که این مقدار در مدل دوم فقط 30 درصد بود. از اقدامات دیگری که میتوان برای بهبود وضعیت افراد بیخانمان انجام داد، مطابقت دادن سیستم بهداشتی با نیازهای این گروه از افراد میباشد. در این میان باید نگاه ویژهای به معتادان داشت و اقدامات لازم در شرایط موجود برای ترک اعتیاد آنها را فراهم کرد. در نهایت باید دانست که بیخانمانها از شهرنشینان جدا نیستند و حفظ سلامت آنها موجب حفظ سلامت دیگران شده و اسکان دادن آنها برای جلوگیری از پیشرفت بیماری و آسیبهای اجتماعی ناشی از آن لازم است.
دکتر کیوان رضوانی
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
