یک مرکز درمانی سالم خریداریم

پس اینک چه شده است ما را که چنین رخساره برافروخته‌ایم؟ مگر که باز دل غمزده‌ای سوخته‌ایم؟.... خیر؛ این قرتی‌بازی‌ها به ما نمی‌آید. مال معشوق فرضی حافظ علیه‌الرحمه است. ما خودمان یک عالمه دل سوخته و ته گرفته داریم. تو طنزم بینی و من آن‌ور طنز!

چسب‌الحال:

آتش گذار بر سر قلیانم و ببین
آن‌گه که دود دل من چه می‌کند

چه می‌کند این دود!... صحبت از دود شد، یاد آلودگی هوا افتادیم. اما آلودگی هوا دیگر از مد افتاده است. دمده شده است. الان انواع آلودگی‌های دیگر موجود است که بیا و ببین!....یک نمونه‌اش همین آلودگی صوتی که پدر گوش آدم را درمی‌آورد حتی اگر گوش پاره‌ای از مدیران و مسوولان اجرایی و اداری باشد که به تأیید عکس‌های رادیولوژی موجود، بعضا یکیش در است و آن دیگریش دروازه؛ که در این حالت وخیم گوشی، زیرگوشی عرض کنم، آنچه البته به جایی نرسد فریاد است.

ذکر خیر آلودگی صوتی بود. ما تا به الان همچین خیال می‌کردیم که فقط بیخ گوش ما و بقال سرکوچه ما دچار آلودگی صوتی است. نگو که خواب دیده‌ایم، خیر باشد. جراید از قول مدیرعامل شرکت کنترل کیفیت هوای تهران نوشته بودند که اکثر مراکز آموزشی و بیش از 95 درصد مراکز درمانی شهر در معرض آلودگی صوتی بیش از حد مجاز و استاندارد قرار دارند. بیچاره مریض‌هایی که در این مراکز درمانی بستری می‌شوند تا سلامت و آرامش خود را بازیابند.

زبان حال یک مریض: شاید که باز بینیم دیدار آشنا را !...

بسته پیشنهادی: خوشحالیم که مدیریت شهری خودش در تلاش است تا به منظور بالا بردن سطح کیفی زندگی و کم کردن اثرات آلودگی صوتی بر سلامت شهروندان، برنامه‌هایی را پیاده کند؛ اما پیش از آن که پیاده کنند، ما نیز پیشنهادهای مخصوص خودمان را پیاده می‌کنیم:

1ـ نصب تابلوی بیشتر: ظاهرا دیگر تابلوی «بوق زدن ممنوع» در اطراف مراکز درمانی و آموزشی کفاف نمی‌دهد؛ باید از تابلوهای بیشتری استفاده کرد. مثلا جیغ زدن ممنوع، آژیرکشیدن ممنوع، صدای دزدگیر ممنوع، بلند بودن صدای دالبی استریوی ضبط داخل ماشین ممنوع، ارسال پارازیت ممنوع، هوارکشیدن بساطی‌ها ممنوع، صدا زدن مسافر ممنوع، عطسه و سرفه و دیگر صداهای شدیداللحن انسانی ممنوع و.... امثال این ممنوعیات.

2ـ پنبه در گوش مریض: حتما که نباید در گوش میت پنبه فرو کرد. عجالتا تا طرح‌های کلان مدیریت شهری در زمینه کاهش آلودگی صوتی به سلامت پیاده شود، می‌توان از طرح فوری فوتی فرو کردن پنبه در گوش بیمار استفاده کرد. فقط در مواقعی که می‌خواهند به مریض بگویند چی بخورد، چی نخورد، موقتا پنبه مذکور را دربیاورند. مراکز درمانی می‌توانند بدین منظور، نصف پنبه‌های خود را برای تزریق عضلانی یا وریدی نگه دارند و از نصف دیگرش برای کاستن از آلودگی صوتی محیط بیمارستان استفاده کنند. هزینه پنبه را می‌توان در فهرست سایر هزینه‌های بیمار لحاظ کرد. البته احتیاج به گفتن ما نبود. مسوولان مراکز درمانی، الحمدالله خودشان آگاهند.

رضا رفیع