یادداشت

رقابت در آمریکای لاتین

منطقه آمریکای لاتین در روزهای گذشته شاهد دو تحول بزرگ بوده است. سفر مدودف رئیس جمهور روسیه به آرژانتین،‌ برزیل و ونزوئلا و نیز سفر هوجین تائو، رئیس جمهور چین به برزیل، شیلی و ونزوئلا را می‌توان مهمترین تحولات این منطقه دانست.

کد خبر: ۳۲۱۷۸۶

البته حضور رابرت گیتس وزیر دفاع آمریکا در کلمبیا نیز بر حساسیت این تحولات افزوده است. مدودف و تائو در کنار رایزنی‌های دو جانبه در نشست برازیلیا با حضور روسیه، چین، هند و برزیل شرکت کرده تا برگ دیگری از بازیگران جدید جهانی را به نمایش گذارند.

در باب سفر مدودف و تائو به آمریکا دیدگاههای بسیاری مطرح می‌باشد که مهمترین آن تلاش طرفین برای کسب بازارهای بیشتر در عرصه جهانی به ویژه در منطقه ثروتمند آمریکای لاتین می‌باشد. هرچند که آمریکای لاتین از نظر صنعتی پیشرفت چندانی نداشته اما در باب منابع معدنی و سرمایه‌گذاری منطقه‌ای قابل توجه می‌باشد که بسیاری از کشورها را به خود سوق داده است. کسب بازارهای بیشتر و تحکیم پایه‌های قدرت از اهداف سفر مدودف و تائو به آمریکای لاتین است.

نکته مهم در این دیدارها تاثیر آن بر جایگاه آمریکا می‌باشد که عملا بازیگری در آمریکای لاتین را به عرصه رقابت میان این کشورها یا آمریکا مبدل ساخته است. آمریکا که زمانی آمریکای لاتین را حیات خلوت خود می‌دانست اکنون با چالشی به نام حضور بازیگران خارجی در این منطقه مواجه شده است. در این میان کشورهایی مانند چین و عرصه رقابت با آمریکا حضور فعال در این منطقه را در دستور کار قرار داده‌اند. به عبارت دیگر آمریکای لاتین اکنون به منطقه‌ای مبدل شده که چین و روسیه با حضور در آن در کنار تامین منابع سیاسی و اقتصادی از آن در جهت اعمال فشار بر آمریکا به ویژه کاهش تحرکات آن در مرزهای خود بهره برداری می‌کنند.

روسیه، فعالیت در آمریکای لاتین را راهکار دور ساختن آمریکا از آسیای مرکزی و قفقاز و حوزه بالکان می‌دانند و چین نیز از آن در جهت عقب نشینی آمریکا در قبال تحولات تبت و تایوان ارزیابی کرده و بر ادامه این روند تاکید دارد. این امر چنان گسترده شده که همزمان با تحرکات چین و روسیه در منطقه ، مقامات آمریکایی از جمله هیلاری کلینتون وزیر خارجه و گیتس وزیر دفاع آمریکا خواستار همگرایی کشورهای آمریکای لاتین به آمریکا شدند.

به هر تقدیر سفر مدودف و تائو به آمریکای لاتین را می‌توان برگ دیگری از تحرکات دو کشور برای توسعه بازیگری در عرصه جهانی دانست در حالی که این اقدام در نهایت به تقابل آنها با آمریکا در عرصه منطقه‌ای و جهانی مبدل می‌شود و به ویژه اینکه کشورهای منطقه نیز به دلیل انزجار از آمریکا به چین و روسیه گرایشات بیشتری پیدا کرده‌اند.