«زن‌بابا یا چاردیواری»

البته خطوطی در بین این دو سریال بود که به نوعی ردیابی همسانی را دربرداشت. صحت این ادعا را می‌توان در اسامی تیتراژ پایانی دید!! «چاردیواری» با قصه‌ای اجتماعی در تدارک بود تا گوشه‌هایی از مشکلات و معضلات اجتماعی و بویژه دغدغه‌های جوانان را بازگو کند، دغدغه‌هایی نظیر: بیکاری، ازدواج، دروغ و .... هرچند که به این دغدغه‌ها در نوسانات داستان به طور کامل پرداخته نمی‌شد و حتی قالب طنز نیز نتوانسته بود برخی از این مشکلات را طرح نماید ولی در یک نگاه کلی باید گفت، جاگیری موضوعات، بجا و سنجیده بود. «نادر» محور اصلی داستان بسیاری از حوادث بود، «ازدواج» ناخواسته و غیرعلنی، دزدی غیرواقع و ... و بدین ترتیب «نادر» را تبدیل به یک شخصیت بدشانس کرده بود و قصد بسترسازی این فضا را صرفا مرهون، دروغ و خلاف‌گویی قرار داده بود. «خیری» ، «مریم»، «تقی تاکسی»، «محبت» و البته دیگر شخصیت‌ها در اوج‌گیری شخصیت «نادر» نقش بسزایی داشتند.

کارگردانی مقدم و دستیاری و بازی سعید آقاخانی به علاوه داستان پردازی دقیق در این بین نیز بی‌تاثیر نبود اما سریال دیگری که شاید تا حدودی توانست با بینندگان نوروزی رابطه برقرار کند، مجموعه «زن‌ بابا» به کارگردانی «سعید آقاخانی» بود، سریالی که قبل از داستان و هدفمند بودن طرح، موجی از طنز در آن به چشم می‌خورد؛ چرا که در این سریال قبل از موضوع، موجی از بازیگران طنز دیده می‌شدند گرچه این موفقیت ابتدایی به نظر من توانست، «زن‌بابا» را حداقل از نظر میزان مخاطب، همپای «چاردیواری» نماید.

موضوع ازدواج مجدد پیرمردی تنها و خواستگاری وی از زنان هم سن و سالش، قصه‌ای تازه نبوده و نیست علاوه بر تلویزیون در سینما نیز به وفور به چشم می‌خورد.

داستان در مسیر لو رفته خود با معرفی «عزیزآقا» به عنوان محور اصلی، به معرفی خانواده‌هایی می‌پردازد که به نوعی در زندگی وی تاثیرگذار هستند، فرزندان و اقوام نزدیک که یا به واسطه نیازهای کلی یا بیشتر به واسطه مسایل مادی در زندگی او نقش تعیین‌کننده‌ای را ایجاد نموده‌اند، اما این قالب مهم موضوعی، آنچنان به فکاهی گره خورده بود که بیننده هیچ‌گاه قادر نبود، فاصله میان طنز و واقعیت را از هم بازشناسی کند.