365 روز با تلویزیون

اکثر قصه‌ها بر پایه معضلات اجتماعی شکل می‌گرفت و همین امر نیز منجر به یکسانی برخی از مجموعه‌های نمایشی حداقل در محتوا گشت. با این حال برخی از سریال‌ها در زمان پخش توجه بسیاری را به خود جلب کردند. برترین مجموعه‌ها در ژانر تاریخی بودند که بسیار مورد نظر بینندگان قرارگرفتند. سریال‌هایی نظیر در چشم باد، سال‌های مشروطه، نردبام آسمان و ... که هریک از آنها توانستند ‌بخش‌هایی از تاریخ ایران را بیان نمایند. سال‌های مشروطه که با دقتی ویژه به حوادث مشروطه پرداخته و توانسته بود با بیان تاریخ هفتاد ساله دقیقا شروع و سرنوشت این مقطع را طرح نماید با مخاطبان زیادی همراه گشت. ‌گرچه این اثر قدرت بسط بیشتری داشت و از سوی عده‌ای نیز مورد نقد و انتقاد واقع شد. ‌ اما در یک زمان تعریف شده تصور می‌شود به هدف نهایی خودش دسترسی پیدا کرد. در میان سریال‌های تاریخی امسال، در چشم باد با فضایی خاص آنچنان وقایع دوران آخرین شاه قاجار تا زمان پهلوی دوم را با نگاهی ویژه و از قالب درامی خاص بیان می‌نماید که بیننده از دیدن فصل فصل ‌آن، استفاده مفید می‌کند. همین بس که در حوزه نمایش‌های تاریخی، تلویزیون در سال 88 متفاوت، قوی و با انرژی ظاهر شد. طنز نیز امسال با سنوات گذشته در سیما متفاوت‌تر بود. البته پخش سریال نوروزی «مرد هزار چهره»‌ فضای ایده‌آلی را ایجاد نمی‌کرد، اما از نیمه سال و با پخش سریال «آشپزباشی» برای بسیاری از علاقه‌مندان تلویزیون محقق شد که رویکرد طنز در تلویزیون کاملا متفاوت گشته، بیان وقایع روزمره و بویژه دغدغه‌های اجتماعی آن هم با نگاه طنز توانست علاوه بر بیان برخی از مشکلات خانواده‌ها، راهکار درمان و علاج را نیز طرح نماید.

در مورد مجموعه‌های پلیسی، چندین سریال گوناگون از طریق شبکه‌های مختلف پخش شد، اما سریال «جستجوگران» بسیار متفاوت ظاهر شد.‌ این مجموعه نمایش به موضوعاتی پرداخت که طرح آنها بعضا دور از ذهن بود. پردازش دقیق، قصه رسا و از همه مهم‌تر بازی بازیگران این سریال بویژه مسعود رایگان توانست بر قوت این مجموعه بیفزاید. البته سریال‌هایی نظیر «کلانتر» هم از طریق شبکه اول سیما پخش شد که متاسفانه نتوانست بسیاری از توقعات را برآورده نماید. در حوزه‌های سریال‌های درام یا بهتر بگوییم، ملودرام، تلویزیون موفق ظاهر شد؛ سریال دلنوازان با زمانی بسیار طولانی و حوادث و قصه‌های تعلیق‌آور توانست ماه‌های طولانی مخاطبان را به خود جلب کند؛ پایان کاملا معقول و بجا یکی از ویژگی‌ها و برتری‌های این سریال بود. تقریبا از اواسط سال مجموعه نمایش «خسته‌‌دلان» قبل از آن که داستانش مورد توجه قرار گیرد، نام کارگردانش نظرها را به خود جلب کرد. «سیروس الوند» در مقام کارگردان با آثار سینمایی‌اش شناخته می‌شد، اما با آمدن وی به تلویزیون و کار پر از نقد خسته‌دلانش، کمی مورد نقد قرار گرفت. البته بسیاری دیگر از سریال‌های تلویزیونی نیز طی امسال پخش شدند که هریک نقاط مثبت و منفی داشتند، اما باید به جرات گفت که امسال، یعنی سال 1388 سالی با کیفیت برای آثار تلویزیونی بود.