قهرمان‌های غایب

 او خواهری دارد که دانشجوست و باید هر ماه حدود 300 تا 400 هزار تومان بابت خرج دانشگاه او برایش به سنندج بفرستد. فردین با 3 نفر دیگر از همشهری‌هایش در اتاقی زندگی می‌کند که اجاره ماهانه آن برای هر نفر یکصد هزار تومان است.

ناخدا عباسی و خانواده‌اش ساکن اصفهان هستند. او 15 روز ماموریت است و 15 روز استراحت می‌کند. وظیفه او و 20 ملوان و افسر تحت هدایتش، سرویس و نگهداری بیش از 50 چراغ دریایی در خلیج فارس است. در یک ساعتی که با او صحبت می‌کنم، خاطرات جالبی از سفرهای دریایی‌اش می‌گوید که بسیار شنیدنی است.

«مینا» زنی میانسال از اهالی بندرعباس است که هر روز جایی در پشت بازار قدیمی بندرعباس بساط فروش میوه برپا می‌کند. زندگی او و خانواده‌اش از این راه می‌گذرد.

این سه شخصیت تنها بخش محدودی از شخصیت‌هایی هستند که در مسافرت اخیرم به بندرعباس به بهانه شرکت در جشنواره صداوسیمای مراکز استان‌ها با آنها مواجه شدم. هر یک از ما در زندگی روزانه خود با ده‌ها شخصیت جذاب از این دست مواجه می‌شویم.

در صفحه حوادث روزنامه‌ها در کنار خبرهای کشت و کشتار و قتل، گاه با خبرهای شیرینی مواجه می‌شویم که در آن، فردی کیسه پولی را که پیدا کرده و به صاحب اصلی آن بازمی‌گرداند.

کشاورزی که با روش‌های علمی موفق می‌شود، سطح بهره‌برداری از زمین زیرکشت خود را افزایش دهد، راننده کامیونی که شهرهای مختلف را یکی پس از دیگری پشت‌سر می‌گذارد و صنعتگری که محصولی با ارزش تولید می‌کند؛ همه و همه شخصیت‌هایی هستند که می‌توان آنها را در قالب داستان و اثری نمایشی به تصویر کشید اما آیا ما چنین شخصیت‌هایی را در آثار داستانی و تصویری خود می‌بینیم؟ سال‌هاست قهرمان‌های قصه‌های ایرانی به آدم‌هایی اتوکشیده، خوش‌تیپ و زیبا محدود شده‌اند که در اغلب موارد تنها دغدغه آنها به دست آوردن دل دختری زیبا برای ازدواج یا دغدغه‌ها و مبانی و مباحث فلسفی است.

در اغلب موارد ، زندگی واقعی و قهرمان‌های آن از آثار نمایشی ما غایب هستند و شاید همین دلیل، سبب می‌شود اقبال و استقبال نسبت به این آثار روزبه‌روز کمتر و کمرنگ‌تر می‌شود.می توان به الگوی مناسبی در خصوص این شخصیت‌ها رسید تا آثار نمایشی جانی تازه پیدا کند.

رضا استادی