دلایل ضعف اعصاب

شکل بروز ضعف عصبی: این بیماری به دو صورت بروز می‌کند. در یک نوع، ویژگی اصلی شکایت از خستگی فزاینده پس از تلاش ذهنی است که اغلب همراه با کاهش نسبی در عملکرد شغلی یا توانایی مقابله در وظایف روزانه است. خستگی‌پذیری روانی به طور مشخص نوعی تهاجم ناخوشایند خاطرات، اشکال در تمرکز و ناکارایی تفکر تلقی می‌شود. در نوع دیگر این اختلال بیمار روی احساس ضعف جسمی یا بدنی و فرسودگی متعاقب کمترین فعالیت تاکید می‌کند که با دردها و ناراحتی عضلانی و ناتوانی در شل کردن آنها همراه است. در هر دو نوع احساسات جسمی ناخوشایند مانند سرگیجه، سردردهای تنشی و احساس بی‌ثباتی عمومی شایع است. مراحل اولیه و میانی خواب معمولا مختل می‌شود ولی پرخوابی نیز ممکن است دیده شود.

از آنجایی که بسیاری از علایم و نشانه‌های ضعف اعصاب با هریک از اختلالات اضطراب، افسردگی و اختلالات شبه‌جسمی همپوشانی دارد تشخیص این بیماری دشوار است. ضعف اعصاب اغلب در نوجوانی یا میانسالی بروز می‌کند. این اختلال در صورت عدم درمان معمولا به صورت مزمن درمی‌آید و بیمار ممکن است در اثر یک یا چند علامت ناتوان شود. در دوران کودکی احتمال دارد مشکلاتی در کارکرد تحصیلی نظیر نمرات پایین و مدرسه‌گریزی مشاهده شود.

در بزرگسالی عملکرد شغلی تخریب می‌شود یا ممکن است بیمار چنان ناتوان شود که کار کردن برایش غیرممکن شود. به همین ترتیب روابط اجتماعی، زناشویی و بین‌فردی نیز دچار مشکل می‌شود.

درمان: تجویز دارو فقط در صورتی علایم طبی را تخفیف می‌دهد که به طور همزمان با مداخله روان‌درمانی همراه شود. بیمار باید استرس‌های زندگی و روش کنار آمدن با آنها را بشناسد. این بیماران به خوددرمانی و استفاده نابجا از دارو تمایل دارند ولی ‌باید دانست انتخاب داروی مناسب و دستور مصرف باید حتما زیر نظر روانپزشک باشد.