سوژه‌ای که حرام شد

اینجا هم یک دانشجوی شیمی به نام خورشید با بازی میترا حجار همراه با دوستش مهرناز روی همین مساله‌ کار می‌کند؛ اما قتل مهرناز و اتفاقات دیگری که پیش می‌آید نتیجه دریافت‌هایش را تایید می‌کند.

بحث علمی‌ که مبنای فیلم قرار گرفته چیز تازه‌ای نیست و همه‌ما بارها آن را به عنوان یک نکته جذاب علمی شنیده‌ایم. این واقعیت علمی مقدمه‌ای است برای رسیدن به این نکته که کلام و حتی افکار ما بر واقعیت دوروبرمان تاثیر می‌گذارد. چیزی که حتی فراتر از انرژی است و براساس یکی از جدیدترین یافته‌های این زمینه می‌شود آن را تشعشع شعوری نامید. تشعشع شعوری کلام و افکار هرکس بسته به محوریت وجودی او می‌تواند مثبت یا منفی باشد و آن‌طور که پیش‌بینی می‌شود بزودی مثل اثر انگشت قابل تشخیص خواهد بود. این یکی از مواردی است که «آناهیتا» هم به آن اشاره می‌کند.

اما موارد مختلفی باعث شده سوژه‌ای به این لطافت و تازگی به جای تبدیل به یک فیلم ناب به فیلمی معمولی تبدیل شود. دلیل اول قصه و بستر نامناسبی است که حمیدنژاد برای طرح این موضوع از آن بهره برده. جوری که دوز جنایی و اکشن بودن فیلم بر همه وجوه دیگرش غلبه کرده است. نتیجه این ماجرا گسست روایی و نچسبیدن همه این اتفاقات به فیلم است. تکلیف آدم‌ها و شخصیت‌ها هم مشخص نیست و به نظر می‌رسد آنها خیلی اتفاقی کنار هم قرار گرفته‌اند. مثلا نامزد خورشید (شهاب حسینی) که معلوم نیست در عکاسی کار می‌کند یا توی کار مجسمه‌سازی و جعل عتیقه‌ است و همه چیز را هم از دریچه مسائل مادی و پول می‌بیند، چه تناسبی با او به‌ عنوان یک دانشجو و محقق دارد؟ جنس گفتگوهای هردوی آنها به هیچ وجه همدلانه نیست و مدام در حال کل‌کل هستند. برای همین سکانس‌های آنها صرفا موقعیت‌هایی را برای انتقال اطلاعات علمی به وجود می‌آورد. به این‌ اضافه کنید داستان قاتل مهرناز را که خیلی باسمه‌ای و غیر قابل باور روایت شده. نگاه کنید به آنجایی که جناب قاتل (پوریا پورسرخ) درباره این که به خاطر زیاد بودن دخترها و سهمیه‌ داشتن عده‌ای نتوانسته 5 سال وارد دانشگاه بشود کلی شعار می‌دهد. داستان نامزد خورشید هم داستان مجزای دیگری است برای تایید بیشتر نتایج آزمایش‌هایی که خورشید دنبال می‌کند. همین باعث پراکندگی لحن و اطناب بیش از اندازه فیلم شده است.