جشنواره یک نفر، حرکت، نبود؟...!

به رنگ ارغوان،‌ پایان 5 سال انتظار

مطمئن باشید فیلم ‌به رنگ ارغوان بمب خبری امسال را منفجر می‌کند. در چند سال گذشته عادت کرده‌ایم که هر سال در آستانه جشنواره فیلم فجر بحث بر سر نمایش یا عدم نمایش فیلم ‌به رنگ ارغوان بالا بگیرد. آخرین بارش سال گذشته بود که سید جمال ساداتیان تهیه‌کننده «به رنگ ارغوان» در نامه‌ای خطاب به وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی خواستار نمایش این فیلم در جشنواره فیلم فجر شد. این نامه‌نگاری‌ها سرانجام امسال به نتیجه رسید. خیلی‌ها حال و هوای فیلم را به خاطر سیاسی بودنش با فیلم ‌آژانس شیشه‌ای‌ مقایسه کرده‌اند. باید منتظر بمانیم و ببینیم به رنگ ارغوان هم می‌تواند همچون آژانس‌ بیشتر سیمرغ‌های جشنواره را تصاحب کند یا نه.

آنچه اهمیت فیلم را بیشتر می‌کند 5 سال انتظاری است که دوستداران حاتمی‌کیا برای دیدن این فیلم کشیده‌اند.

این فیلم قرار بود در جشنواره فیلم فجر سال 83 نمایش داده شود. اما به دلیل مخالفت وزارت اطلاعات، ‌حاتمی‌کیا با میل و خواست شخصی‌اش فیلم را از شرکت در جشنواره فجر محروم کرد. او آن زمان فیلمش را به گل سرخ خارداری تشبیه کرد که دل یاران را ریش کرده است. حاتمی‌کیا در عین حال گفت: من نیتی جز تقدیم گل نداشته‌ام. چند روز پیش اعلام شد که فیلم پس از پایان جشنواره بلافاصله در سینماهای کشور اکران می‌شود. یعنی اگر در جشنواره نتوانستید بلیت‌های فیلم را گیر بیاورید، نگران نباشید. حتما درباره داستان فیلم هم چیزهایی شنیده‌اید.

نمایش رابطه عاشقانه و عاطفی یک مامور اطلاعات و یک دختر جوان به سبک حاتمی‌کیا‌ می‌تواند جالب و کنجکاوی برانگیز باشد.

در خلاصه داستان «به رنگ ارغوان» آمده است: «شفق» یکی از عوامل گروهک‌های سیاسی که اوایل انقلاب با به پا کردن آشوب از کشور گریخته‌اند، پس از سال‌ها تصمیم می‌گیرد برای دیدن دخترش «ارغوان» که دانشجوی دانشکده جنگلداری است مخفیانه به ایران بازگردد. یکی از مأموران امنیتی به نام «بهزاد» به عنوان دانشجو وارد دانشکده شده و از همه امکانات مدرن امنیتی استفاده می‌کند تا با کنترل ارغوان، شفق را به دام اندازد. در این میان بین او و ارغوان رابطه‌ای عاطفی به‌وجود می‌آید. از طرف دیگر همکاران سیاسی شفق نیز تصمیم دارند او را ترور کنند تا به دست مأموران امنیتی نیفتد.

حمید فرخ‌نژاد، خزر معصومی، کوروش تهامی، بهناز توکلی، رضا بابک، فرهاد قائمیان،‌ نوال شریفی و مزدک رستمی از بازیگران این فیلم هستند.

و دیگران...

جشنواره امسال غیر از به رنگ ارغوان چند فیلم مهم دیگر هم دارد. شب واقعه به کارگردانی شهرام اسدی فیلم کارگردانی است که ‌روز واقعه را در کارنامه دارد. طهران تهران به کارگردانی داریوش مهرجویی مهدی کرم‌پور به خاطر توانایی‌های ‌داریوش مهرجویی فیلم با اهمیتی است.

طرفداران هدیه تهرانی منتظرند تا اولین بازی بازیگر مورد علاقه‌شان را پس از سال‌ها غیبت در فیلم «هفت دقیقه تا پاییز» به کارگردانی علیرضا امینی ببینند.

پرسه در مه به کارگردانی بهرام توکلی باید مثل فیلم قبلی کارگردانش (پا برهنه در بهشت) فیلم دیدنی‌ای باشد.

بیداری رویاها به کارگردانی محمدعلی باشه‌آهنگر چند تا بازیگر مطرح دارد. امین حیایی، هنگامه قاضیانی، سارا خویینی‌ها و حمید فرخ‌نژاد بازیگرانی هستند که همگی از جشنواره فیلم فجر سیمرغ گرفته‌اند.

زندگی با چشمان بسته (رسول صدرعاملی)، طبقه سوم (بیژن میرباقری)، بیداری (فرزاد موتمن) فیلم‌هایی هستند که مراحل پایانی ساخت را می‌گذرانند و احتمالا به جشنواره نمی‌رسند.

هیچ (عبدالرضا کاهانی) و زمهریر (رویین تن) به هیچ یک از بخش‌های جشنواره راه پیدا نکرده‌اند.

گیشه اینترنتی

جشنواره امسال صف ندارد. آنهایی که سال‌های پیش مزه صف ایستادن را چشیده‌اند، ممکن است از شنیدن این خبر ناراحت شوند. چرا؟ چون صف‌های پشت در گیشه‌های جشنواره بهترین مکان بود برای گپ‌های فرهنگی و روشنفکرانه و... در این صف‌ها می‌توانستید در هوای سرد بهمن‌ماه از آخرین اخبار سینمایی و بعضا اجتماعی و سیاسی باخبر شوید. اصلا خیلی از دوستی‌ها در همین صف‌ها شکل گرفته است. اما امسال بلیت‌ها را اینترنتی می‌فروشند. یعنی مثل بچه‌های خوب و مودب و منظم باید بلیط فیلم‌های مورد علاقه‌تان را از قبل خریداری کنید. آنهایی که ‌عشق صف‌ هستند می‌گویند این جوری فیلم دیدن صفا ندارد. آن طوری هیجان داشتی که بلیت به تو می‌رسد یا نه. می‌توانستی جا بزنی و با جازنندگان! دعوا راه بیندازی. این که می‌گویند رسانه‌های مدرن ارتباطات اجتماعی را کاهش می‌دهند در همین راستاست!!!

نمایش توقیفی‌ها

جشنواره امسال درش را به روی فیلم‌های توقیفی باز کرده است. تسویه‌حساب (تهمینه میلانی)، به رنگ ارغوان (ابراهیم حاتمی‌کیا) و صد سال به این سال‌ها (سامان مقدم) فیلم‌هایی هستند که طلسم توقیفشان شکسته شده و در جشنواره امسال نمایش داده می‌شوند. سجادپور، مدیرکل اداره نظارت و ارزشیابی گفته ممکن است مشکل توقیف فیلم آتشکار (محسن امیریوسفی)‌ هم حل شود. فعلا منتظریم ببینیم سرنوشت فیلم پاداش‌ (کمال تبریزی) چه می‌شود. آخرین خبر درباره فیلم این است که پروانه نمایش این فیلم از سوی شورای صدور پروانه نمایش اداره نظارت و ارزشیابی معاونت سینمایی صادر نشده است.

پروانه موقت

جشنواره امسال به فیلم‌ها پروانه نمایش موقت می‌دهد. یعنی تضمینی وجود ندارد که یک فیلم جنشواره‌ای اکران عمومی هم داشته باشد. فیلم‌هایی اکران عمومی می‌گیرند که موفق به دریافت پروانه نمایش دائمی شوند.

ریز و درشت جشنواره بیست و هشتم

حامد کلاهداری با 27 سال سن جوان‌ترین کارگردان جشنواره امسال است. او همان نوجوانی است که در سال 1374 در فیلم شاخ‌گاو ‌بازی ‌کرد. او امسال فیلم شکلات داغ را کارگردانی و تهیه‌کنندگی کرده است.

در جشنواره امسال از بین کارگردان‌های نسل اولی فقط داریوش مهرجویی با یک اپیزود از فیلم طهران تهران حضور دارد. بهرام بیضایی، ناصر تقوایی، بهمن فرمان‌آرا، مسعود کیمیایی و... جزو کارگردان‌های غایب امسال هستند.

از بین کارگردان‌های نسل دومی می‌توان به حضور پوران درخشنده (خواب‌های دنباله‌دار)، تهمینه میلانی (تسویه‌حساب)، ابراهیم حاتمی‌کیا (به رنگ ارغوان) و داریوش فرهنگ (یک گزارش واقعی) اشاره کرد. با این حساب کارگردان‌های نسل سومی حضور پررنگی در جشنواره امسال دارند.

امسال هیات داوران یک گاف بامزه داد. اول فیلم «لطفاً مزاحم نشوید» محسن عبدالوهاب را در فهرست فیلم‌های اول و دوم قرار داد. کارگردان که این بخش را دوست نداشت، اعلام کرد فیلمش را در جشنواره شرکت نمی‌دهد. اعضای هیات انتخاب که می‌خواستند از کارگردان دلجویی کنند گفتند ما فیلم شما را دوباره بررسی می‌کنیم، چون این کار فیلم سوم شماست و اصلا نمی‌تواند در بخش اول و دوم باشد. عبدالوهاب پیش از این دو فیلم سینمایی «گیلانه» و «خون‌بازی» را به طور مشترک با رخشان بنی‌اعتماد ساخته است.

می‌گویند حال و هوای فیلم ‌زمهریر‌ بسیار شبیه به فیلم ‌اخراجی‌هاست و یکی از دلایل کنار گذاشته شدنش همین موضوع بوده است. به دنبال پذیرفته نشدن فیلم سینمایی زمهریر در بیست و هشتمین جشنواره فیلم فجر جمعی از عوامل این فیلم‌نامه‌ای را خطاب به سیدضیاء هاشمی (تهیه‌کننده) و علی روئین‌تن (کارگردان) فیلم نوشتند. آنها مدعی شده‌اند که فیلمشان جزو معدود آثار پربازیگر، پرهزینه و پرلوکیشن با پروداکشنی بزرگ به حساب می‌آید و پرسیده‌اند: آیا واقعا ما به اشتباه خود را در پروژه‌ای ضدارزشی درگیر کردیم؟