تنهایی مرد ارغوانی

حاتمی‌کیا در «به رنگ ارغوان» ما را با دنیای آدم‌هایی آشنا می‌کند که قبل از دیدن این فیلم کمتر به آنها فکر می‌کردیم و معمولا از کنار اخبار مربوط به آنها بدون توقف می‌گذشتیم. آنها برایمان چنان مبهم بودند که حتی تلاش نمی‌کردیم در ذهنمان برایشان جایی باز کنیم، لحظه‌ای بایستیم و به این نکته فکر کنیم که آنها چقدر منزوی هستند و بنا به حرفه‌اشان باید از خیلی از مائده‌ها و موهبت‌های الهی چشم بپوشند، آنها حتی اجازه عاشق شدن هم ندارند اما حاتمی‌کیا با نگاه نافذ خود زندگی آنها و تنهایی‌شان را دیده و با ظرافت تمام به تصویر کشیده است. حاتمی‌کیا برای روایت خود به سراغ فطری‌ترین انگیزه انسان‌ها یعنی عشق رفته است. هوشنگ عاشق می‌شود و این عشق باعث می‌شود او پوست بیندازد و افکار، منش و حرفه خود را مقابل ارغوان و دیگران عریان کند. آنچه هوشنگ باید آن را با عشق خود نجات دهد، معصومیت و بی‌گناهی ارغوان است، دختری که هیچ گناهی ندارد اما به جرم کارهایی که پدر و مادرش مرتکب شده‌اند، تحت تعقیب است و جایی در فیلم فریاد می‌زند که نمی‌خواهد طعمه باشد و همه داستان فیلم به رنگ ارغوان همین است؛ آدم‌هایی که طعمه می‌شوند تا آنهایی که پشت پرده هستند، به اهداف خود برسند.

به رنگ ارغوان فیلم کارگردان است؛ فیلمی که فیلمنامه آن دخلی در موفقیت آن ندارد هر چند بکری سوژه آن را نمی‌توان نادیده گرفت. حاتمی‌کیا روی دکوپاژ به رنگ ارغوان فکر کرده و با طراحی مناسب سر صحنه رفته است. همان‌گونه که در انتخاب بازیگران با حساسیت عمل کرده و بازیگرانی مانند حمید فرخ‌نژاد، خزر معصومی و رضا بابک را برای شخصیت‌های تاثیرگذار و مهم فیلمش انتخاب کرده است. معصومی 6 سال پیش برای اولین‌بار مقابل دوربین «به رنگ ارغوان» رفت و حالا می‌بینیم که عالی بازی کرده است. حمید فرخ‌نژاد هم از معدود بازیگران سینمای ایران است که همزمان و فقط با چرخش زاویه دوربین می‌تواند حس‌های مختلف را به بیننده منتقل کند؛ عاشقی، خستگی، سرخوردگی، اندوه و... و فرخ‌نژاد چه زیبا عاشقی را به نمایش می‌گذارد، عشقی که بدون تردید پیش می‌رود و زندگی او را دگرگون می‌کند. رضا بابک در نقش رئیس هوشنگ هم یکی از بهترین انتخاب‌های حاتمی‌کیاست. بابک با بازی در این نقش نشان داد که بزرگی بازیگر به میزان نقشی که بازی می‌کند نیست؛ بلکه به اندازه عمقی است که به نقش می‌دهد.