بلاتکلیفی در شبکه درهم

شبکه‌های ‌Ad-hoc‌

شبکه‌های ادهاک، بر مبنای دستگاه‌های وایرلس ایجاد می‌شوند و تقریبا وضعیت بلاتکلیفی دارند. در این شبکه‌ها که به آن شبکه‌های نظیربه‌نظیر1‌ ‌هم گفته می‌شود، هر کامپیوتری که در شبکه قرار دارد با دیگر کامپیوترها برابر است. این ترکیب معمولا به‌جای شبکه‌های ‌LAN‌ کوچک به‌کار می‌رود. شبکه‌هایی که تنها نیاز به اشتراک فایل یا پرینت از یک سیستم دیگر دارند. در این شبکه‌ها دسترسی به اینترنت مطرح نیست و فقط مساله اتصال کامپیوترها به‌یکدیگر مهم است که از نظر تئوری، تا تعداد نامحدود می‌توان کامپیوترها را با یکدیگر شبکه کرد. ‌ ‌

این شبکه‌ها از طریق چیزی به‌نام ‌SSID‌2‌ ‌شناخته می‌شوند. این ‌SSID‌ همان نام شبکه است، این نام را اولین کامپیوتری که شبکه را راه‌اندازی می‌کند، انتخاب می‌کند. به‌عبارت دیگر، یک شبکه ادهاک می‌تواند فقط شامل یک نود باشد. دیگر کامپیوترها به‌سادگی با یافتن نام شبکه، می‌توانند به آن شبکه متصل شوند. ‌ ‌

این امر البته موضوع مفیدی است. فرض کنید لپ‌تاپ خودتان را کنار لپ‌تاپ دوستتان می‌گذارید و سپس بعد از چند کلیک ماوس، هر دو با همدیگر شبکه می‌شوید. با توجه به اصل بی‌سیم بودن شبکه، حتی می‌توانید محل خود را تغییر دهید و هنوز اتصال شبکه‌تان وصل باشد. تنها چیزی که باعث می‌شود یک شبکه بی‌سیم قطع شود این است که از برد شبکه خارج شوید. این یعنی دیگر از شر سی‌دی و هارددیسک‌های قابل حمل خلاص می‌شوید و می‌توانید واقعا با لپ‌تاپ خود مانند یک کیف رفتار کنید و اطلاعات خود را به‌سادگی به آن منتقل کنید. ‌ ‌

همچنین، اگر با لپ‌تاپ خود به محیطی وارد شوید که شبکه بی‌سیم آن از قبل تنظیم شده است، می‌توانید به‌سرعت به داده‌های به‌اشتراک‌گذاشته شده در آن شبکه دسترسی پیدا کنید. ‌ ‌

نقاط دسترسی

نقطه دسترسی3‌ ‌از طرف دیگر برای اتصال شبکه بی‌سیم شما به یک شبکه واقعی و کابلی است. توجه کنید که این شبکه واقعی می‌تواند یک شبکه محلی باشد یا حتی به اینترنت متصل شوید. نقاط دسترسی هم به صورت سخت‌افزاری و هم به‌صورت نرم‌افزاری وجود دارند. هر دو این‌ها می‌توانند یک شبکه ادهاک را به دیگر شبکه‌ها متصل کنند. به‌عنوان مثال، اشتراک‌گذاری اینترنت از طریق ادهاک، ‌(ICS)‌ خود یک نقطه دسترسی نرم‌افزاری است که می‌توانید به‌کمک آن، به اینترنت متصل شوید. ‌ ‌

اگر در محل کار خود به شبکه بی‌سیم دسترسی دارید، احتمالا آن را با کمک نقطه دسترسی ساخته‌اند. اتصال به نقاط دسترسی کاری بدون زحمت است. ‌ ‌

گاهی اوقات به شبکه‌ای که دارای نقطه دسترسی است، شبکه زیرساخت هم گفته می‌شود که درست نقطه مقابل شبکه ادهاک است. چرا که همانطور که اشاره شد، شبکه‌های ادهاک پایه و اساس ندارند و هر سیستمی می‌تواند یک شبکه ادهاک ایجاد کند. همچنین لازم است اشاره کنیم که بخشی از شبکه زیرساخت شامل ادهاک هم می‌شود، به‌عبارت دیگر، کامپیوترهایی که در شبکه زیرساخت به‌یکدیگر متصل می‌شوند، از حقوق یکسان برخوردارند. ‌ ‌

همانطور که دقت کرده‌اید، ساختار شبکه‌های زیرساخت (نقاط دسترسی) به‌گونه‌ای است که می‌توان به کمک آن، چندین زیرشبکه را به‌یکدیگر متصل کرد. می‌توان شبکه محلی را به شبکه اینترنت (که در بسیاری نقاط شبکه‌ای کابلی است)، از طریق نقاط دسترسی متصل کرد.

این رشته شبکه‌ها، می‌توانند به‌طور بالقوه تمام ناشدنی باشند. به این مفهوم گاها شبکه‌نیلوفر آبی نیز گفته می‌شود، چرا که کامپیوترها همانند وزغ‌ها از یک برگ به برگ دیگر می‌پرند و از نقاط مختلف به اینترنت متصل می‌شوند. ‌ ‌

نقاط ضعف و برتری ادهاک به نقطه دسترسی

بسته به نوع فعالیتی که برای شبکه‌های خود در نظر گرفته‌اید، می‌توانید یکی از دو طرح بالا را برای معماری شبکه‌داخلی خود انتخاب کنید. اما موارد زیر را حتما در نظر داشته باشید: ‌ ‌

1– هزینه پایین

می‌توانید برای استفاده از شبکه‌ادهاک هیچ هزینه‌ای نپردازید، اگر و تنها اگر تمام دستگاه‌های خواهان شبکه شدن شما، دارای سیستم بی‌سیم باشند. بدین ترتیب‌برای راه‌اندازی شبکه ادهاک نیازی به خرید و راه‌اندازی نقطه دسترسی نیست.

2– نصب سریع

راه‌اندازی شبکه‌های ادهاک در کمترین زمان ممکن انجام می‌شود، چرا که شبکه‌های ادهاک تنها به یک کاربر برای راه‌اندازی نیاز دارند. بنابراین راه‌اندازی یک شبکه زیرساخت از شبکه ادهاک طولانی‌تر است. ‌ ‌

3– سرعت

سرعت کاملا به تعداد سیستم‌های شما بستگی دارد، اگر کمتر از 4دستگاه را بخواهید به‌یکدیگر متصل کنید، گذر اطلاعات از نقطه دسترسی باعث کندی در ارسال بسته‌ها می‌شود، اما این تعداد اگر بیشتر باشد، در نتیجه حضور دستگاهی به‌نام نقطه دسترسی که امور مدیریت بسته‌ها و ترافیک را انجام دهد، خود باعث بهبود سرعت می‌شود، در صورتی که کارت شبکه یک کاربر بیش از یک حد ممکن نمی‌تواند سرویس مناسبی ارائه کند.

4– دسترسی

اگر شبکه‌ای که می‌خواهید راه‌اندازی کنید، از چند زیر شبکه تشکیل می‌شود یا الزام دارید که شبکه فعلی را به اینترنت یا شبکه‌های دیگر متصل کنید، ادهاک پاسخگو نخواهد بود و باید از نقطه دسترسی استفاده کنید. نتیجه این‌که شبکه ادهاک برای سازمان‌های بزرگ با سطوح مختلف شبکه محلی و وجود سرورها پاسخ‌گو نخواهد بود.

5– مدیریت

شبکه‌های ادهاک به‌دلیل عدم تمرکزشان، قابلیت مدیریت پایینی دارند. بدون یک نقطه دسترسی، امکان مشاهده بازدهی و همچنین اعمال تنظیمات امنیتی مقدور نیست. بدین ترتیب، امنیت شبکه تنها به امنیت در سطح دستگاه کاربر محدود می‌شود. ‌ ‌

منابع

‌ http://www.searchwarp.com‌

‌http://www.wi-fiplanet.com‌

پی‌نوشت‌ها

‌P) 2. Peer-to-peer (P1‌

Service Set Identifier.2‌

Access Point.3

شایان اسدی