چشم‌ها و قطره‌ها

اولین سوال اساسی این است که چگونه قطره را در چشم بریزیم. راه‌های مختلفی برای ریختن قطره در چشم وجود دارد. یکی از ساده‌ترین راه‌ها این است که جلوی یک آینه بنشینید، پلک تحتانی خود را پایین بکشید و اجازه دهید که قطره در فضای بین پلک و چشم بیفتد. بعد از این‌ که قطره را در چشم ریختید چشمان خود را ببندید و به آرامی گوشه داخلی آن را با یک انگشت به مدت 2 تا 3 ثانیه بفشارید این کمک می‌کند تا مقدار خروج قطره را از مجرای اشکی به خارج از چشم کاهش دهید و آن را در چشم خود تا جایی که نیاز است نگاه دارید. می‌توانید به جای آن گوشه چشم را فشار دهید تا از خروج قطره به بینی و جذب سیستمیک آن جلوگیری کنید. راه دیگر ریختن قطره این است که سر خود را عقب ببرید و در حالی که انگشت اشاره خود را بر روی نقطه نرم درست زیر لبه پلک پایین قرار داده‌اید پلک را به پایین بکشید تا فضایی بین چشم و پلک ایجاد شود. قطره را در این فضا بریزید.

سوال بعدی فاصله مصرف 2 قطره است. اگر شما بیش از یک نوع قطره استفاده می‌کنید، مهم است که بین 2 قطره حداقل 10 دقیقه فاصله بگذارید تا قطره دوم، قطره اول را خارج نسازد.

مساله بعدی نگهداری دارو است. قطره‌‌ها را تا زمان تاریخ انقضای آن می‌توان نگهداری کرد. البته به شرط آن که درش بسته باشد و باز نشده باشد پس از باز شدن در قطره تنها تا یک ماه می‌توان آن را نگهداری کرد و پس از یک ماه باید دور انداخته شود. قطره خود را در یخچال (نه در فریزر) نگهداری کنید. این کار این حسن را دارد که اگر قطره سرد باشد چشم شما بهتر آن را احساس خواهد کرد تا وقتی دمای اتاق را داشته باشد. بنابراین راحت‌تر می‌توانید احساس کنید که آیا قطره در چشم شما رفته است یا خیر.

فراموشی در مصرف نکته دیگری است که بیماران آن را ذکر می‌کنند. بسیاری از بیماران مصرف قطره‌های چشمی را فراموش می‌کنند اگر این مشکل را دارید بهتر است از یک روش استفاده کنید تا داروها فراموش نشوند. برای مثال اگر قطره‌های چشمی را کنار مسواک خود بگذارید، یادتان خواهد ماند که وقتی مسواک می‌زنید قطره خود را بریزید.

استفاده دائمی و بدون تجویز پزشک یکی دیگر از مشکلات قطره‌های چشمی است. برخی بیماران که با چند بار استفاده از قطره‌های چشمی احساس بهبودی پیدا می‌کنند تصور می‌کنند همیشه باید این داروها را مصرف کنند. در حالی که استفاده مداوم از این دارو‌ها عوارض زیادی را به همراه دارد. به عنوان مثال مصرف بعضی از قطره‌های چشمی به‌طور مداوم می‌تواند منجر به ایجاد آب مروارید یا آب سیاه شود. برخی از قطره‌‌ها مجاری اشکی را تنگ می‌‌کنند و بیمار دچار اشک‌ ریزش می‌شود بعضی از قطره‌‌ها در استفاده مداوم می‌تواند موجب ایجاد رسوب در چشم شود. برخی قطره‌ها چون درد را از بین می‌برند موجب می‌شوند عامل بیماری مشخص نشود و چشم آسیب ببیند.