قتل به خاطر فقر

یکی از این جنایت‌ها ساعت 13 ظهر روز جمعه 21 دی ماه سال 80به وقوع پیوست و مردی که همراه همسر، یک پسر و 2 دخترش در زیرزمینی 12 متری در شهرک مسعودیه زندگی می‌کرد با ضربه چاقو زنش را کشت. او که خودش پیکر نیمه‌جان زن 35 ساله به نام ثریا را به بیمارستان رسانده بود، در همان مرکز درمانی بازداشت شد و اعتراف کرد در حادثه‌ای ناخواسته در برابر چشم 3 فرزندش، جان همسر خود را گرفت.متهم 38 ساله به نام بهمن در بازجویی‌ها گفت: من از سال اول ازدواج با دخترعمویم معتاد شدم. آن موقع شغلم خیاطی بود، اما اعتیاد باعث شد دیگر نتوانم کار کنم تا این‌که از 4 ماه پیش با اصرارهای ثریا ترک کردم و دنبال کار گشتم، اما از شغل و منبع درآمد خبری نبود. من همیشه با دیدن گرسنگی فرزندانم در عذاب بودم، در مدت بیکاری از هر کسی می‌شناختم، قرض می‌گرفتم تا بتوانم روزها را بگذرانم. از 4 ماه پیش به خاطر بدهی 13 هزار تومانی برق خانه‌مان را قطع کردند تا این‌که یک روز قبل از حادثه از خواهرم10‌‌هزار‌تومان قرض گرفتم تا بدهی اداره برق را بپردازم. ظهر روز حادثه دختر2‌ساله‌ام از گرسنگی بی‌تابی می‌کرد. وقتی از ثریا شنیدم هیچ چیزی برای خوردن نداریم، بیرون رفتم و 500 تومان کالباس خریدم تا شرمنده بچه‌هایم نباشم. از این‌که برای بچه‌ها چیزی خریده‌ام خوشحال بودم. بچه‌ها دورم نشسته بودند، ثریا با شنیدن این‌که از پول قرضی، کالباس خریده‌ام به من اعتراض کرد و گفت هنوز برای پرداخت پول برق، کم داریم اما من چاره‌ای نداشتم. بچه‌ها چه گناهی کرده بودند. بعد از مشاجره لفظی، در حالی که کارد میوه‌خوری در دست داشتم، کالباس را قسمت کردم تا به بچه‌ها بدهم اما ثریا دست‌بردار نبود. او بدون این‌که بداند من چه عذابی می‌کشم شروع به ناسزاگویی کرد. ابتدا موهایش را گرفته و مشتی به دهانش زدم. ثریا سینی کالباس را برداشت و به صورتم کوبید. نمی‌دانم دیگر چه شد به سمت او حمله بردم و از پشت چاقوی میوه‌خوری را در پشتش فرو بردم.

این جزییات جنایتی تلخ بود که گذشت زمان هم نمی‌تواند آن را از یاد فرزندان قاتل و مقتول پاک کند. حال آن که اگر این خانواده تحت حمایت‌های خاص قرار می‌گرفتند، شاید این جنایت هرگز به وقوع نمی‌پیوست.