پولیتزر را به چه کسی می دهند؛

در سال 1990 دانشجویانم را به دیدار از سان فرانسیسکو کرونیکل* بردم .

کد خبر: ۳۰۵۰۶

من از سال 1989 به عنوان یک خبرنگار آزاد برای کرونیکل گزارش کرده بودم . یک روز به دیوید هیپشمن دبیر سرویس خارجی آن وقت کرونیکل ، یک گزارش خیالی را پیشنهاد کردم . گفتم : «چطور است اگر بخواهم گزارشی درباره معشوقه صدام برایت آماده کنم؛» و او به آرامی پاسخ داد: «آن را می خواهم ، به شرطی که دست کم دو منبع ، ادعای ترا تایید کنند.» و سپس پرسیدم : «و چطور است اگر بخواهم همین گزارش را درخصوص معشوقه جورج بوش (پدر) تهیه کنم؛» و او در حالی که می خندید، پاسخ داد: «در این صورت وقتی آن را می پذیرم که عکس آنها را که با هم هستند، برایم بیاوری !» هر خبرنگار کهنه کاری می داند که سردبیران می توانند برای درستی هر خبر، معیار خاصی وضع کنند و این معیار ممکن است خیلی پایین و یا بسیار دور از دسترس باشد. اگر خبرنگاری در حین نوشتن یک مقاله درباره صدام یا یکی دیگر از مخالفان ایالات متحده ، به اشتباه چیزی بنویسد و یا از دیگران به دروغ نقل قول کند، سردبیرانی که در کشورند، اعتراض و مخالفت خاصی از خود بروز نمی دهند، اما اگر مقاله ای درخصوص سیاست های امریکا، چنین اشتباهاتی داشته باشد، همه درهای جهنم به روی نویسنده نگون بخت باز می شوند. در واقع ، تا زمانی که روزنامه نگاران جوان در امریکا برای خبرنگار خارجی شدن ، آماده می شوند پروسه ای می تواند 10سال یا بیشتر به طول انجامد بخوبی با قواعد این بازی آشنا می شوند. در امریکا و البته در بسیاری از جاهای دنیا خبرنگار خارجی شدن یک موقعیت و شغل استثنایی است ؛ هم جالب است و هم سخت . شما اغلب در حال سفرید و می توانید با رهبران بین المللی دیدار کنید. ممکن است اسم خودتان را به همراه تیتر یک در صفحه اول روزنامه ببینید. این شغل جاذبه های زیادی دارد. و سپس بحث پول به میان می آید. من درخصوص میزان حقوق و مزایای خبرنگاران خارجی ، در کشورهایی که در آنها بوده ام ، یک تحقیق غیررسمی کرده ام . (به یاد داشته باشید خبرنگاران گاه چیزهایی را در عالم دوستی به یکدیگر می گویند که هرگز در ملاعام بازگو نمی کنند.) حقوق خبرنگاران تمام وقت رادیوها و یا روزنامه ها در رسانه های بزرگ که من با آنها ملاقات داشته ام چیزی بین 90تا 125هزار دلار در سال است و این شامل خبرنگاران تلویزیونی نمی شود؛ چرا که آنها می توانند 2برابر و یا حتی بیشتر از آن را نیز دریافت کنند. یکی از خبرنگاران نیویورک تایمز مستقر در آفریقا یک شب به من گفت در نردبان ترقی نیویورک تایمز، خبرنگار خارجی بودن پله بزرگی محسوب می شود. پس از آن که چند سال را در آفریقا گذراند، موفق شد ماموریت خارجی مهمتری بگیرد و پس از آن میزهای مختلف سردبیری را در نیویورک تجربه کرد. خبرنگاران تایمز بخوبی از مناسبات و روند بین المللی آگاهی دارند و اگر بخواهند جایزه پولیتزر را ببرند، باید از مکان های مهمی ، گزارش تهیه کنند. عراق و خاورمیانه هم اینک چنین ویژگی هایی دارند.