اروپای جدید، واگرایی یا همگرایی؟

تحلیلگران معتقدند رقابت احتمالی خوزه لوییس رودریگز زاپاترو، نخست وزیر اسپانیا با هرمان وان رومپوی، رئیس دائم اتحادیه اروپا و خوزه مانوئل باروسو، رئیس کمیسیون اروپا برای تاثیرگذاری بر روند تصمیم‌گیری‌های اتحادیه اروپا باعث میشود شرایط جدید بیش از آنکه همگرایی و آمیختگی به ارمغان آورد باعث واگرایی شود.

آنتونیو میسیرولی، یکی از تحلیلگران مرکز سیاست اروپا نسبت به ایجاد شرایط آمیختگی و پیوند هشدار داده و می‌گوید: در حقیقت سیستم جدید نسبت به قانون اساسی پیشین از پیچیدگی کمتری برخوردار نیست و دارای چندین لایه است. وی می‌افزاید: عملی کردن قوانین جدید اقدامی ساده نیست.

سمت وان رومپوی به عنوان اولین رئیس دائم اتحادیه اروپا براساس مفاد پیمان لیسبون پا به عرصه وجود گذاشته است. همچنین براساس مفاد ذکر شده در پیمان لیسبون یک سمت برای رسیدگی به سیاست خارجی و بالاترین مقام امنیتی اتحادیه اروپا ایجاد شده که کاترین آشتون این سمت را عهده دار است.

پیشتر هنری کیسینجر، از تحلیلگران مشهور آمریکا پرسیده بود اگر قرار باشد آمریکا به اروپا تلفن کند باید با چه فردی صحبت کند؟ اما در حال حاضر پس از تصویب پیمان لیسبون، کیسینجر با افراد متعددی در دفترچه تلفن اتحادیه اروپا مواجه خواهد شد.

در قانون اساسی پیشین اتحادیه اروپا ریاست این اتحادیه به صورت دوره‌ای و هر 6 ماه یکبار به یک کشور تعلق می‌گرفت. در قانون اساسی جدید این قانون همچنان پا برجاست ولی کشور عهده دار ریاست دوره‌ای نمی‌تواند ریاست نشست اتحادیه اروپا و نشست‌های وزرای خارجه را عهده دار شود و ریاست این نشست‌ها را وان رومپوی و آشتون به عنوان ارشدترین نماینده سیاست خارجی عهده دار خواهند بود.

دانیل کوهن بندیت، رهبر گروه سبز در پارلمان اروپا معتقد است «بزرگترین ضعف پیمان لیسبون این است که ریاست دوره‌ای اتحادیه اروپا هنوز در آن باقی مانده است.»

او درست می‌گوید چون وجود ریاست دوره‌ای با انتصاب ون رومپوی به عنوان رئیس دائم اتحادیه در تضاد است. علاوه بر آن عدم التزام کشورهای عضو اتحادیه به متابعت از تصمیم‌های رئیس دائم اتحادیه یکی دیگر از مشکلات معاهده لیسبون است.بالاتر از همه این مسائل، نحوه تشکیل پارلمان اروپا تنها نهاد منتخب در اتحادیه اروپاست. جرزی بوزک، رئیس پارلمان اتحادیه اروپا از پیمان لیسبون استقبال کرده و اظهار داشته این پیمان باعث می‌شود بسیاری از وتوهای ملی علیه سیاست اتحادیه اروپا از بین برود و اعضای پارلمان قدرت بیشتری پیدا کنند.

منبع :ایرنا