بگذار بگذرد؛ بگذار بشود

روزهایی را به خاطر می‌آورم که دانشجویان جوان با کوله‌باری از انگیزه سرکلاس استاد سالخورده ولی سرشار از تلاش و تحرک حاضر می‌شدند. روزهایی که استاد، علی‌رغم حال نامساعد جسمانی با انرژی فراوان و با همان کفش‌های کتانی‌اش در کلاس قدم می‌گذاشت تا چندمین نسل شاگردان خود را روانه اقتصاد ایران کند.

از زمانی که به خاطر دارم استاد مشکل تنفسی داشت اما هرگز حاضر نشد کلاس را برای آسایش خود ترک کند؛ گویی خود را چنان مدیون اقتصاد کرده بود که تا پایان عمر لحظه‌ای از تدریس، قلم و تخته دست برندارد.

زمانی که دانشجویان سرکلاس تاریخ عقاید اقتصادی استاد می‌نشستند، سلسله کاملی از تمام آنچه در 300 سال اخیر در اندیشه اقتصادی جهان رخ داده بود، مقابل چشم آنها مجسم می‌شد و اسمیت، ریکاردو، مالتوس، مارکس و فریدمن را لمس می‌کردند.

از نسل قدیم شاگردان استاد که بگذریم، نسل میانی شاگردان ایشان هم‌اکنون مهم‌ترین مسوولیت‌های اقتصادی کشور را بر عهده دارند. دکتر قضاوی معاون اقتصادی بانک مرکزی، دکتر زاهدی‌وفا معاون سابق وزارت اقتصاد، دکتر منظور معاون وزیر نیرو، دکتر باقری معاون شورای عالی امنیت ملی و دکتر ابوالحسنی معاون وزیر اقتصاد فقط مشتی نمونه‌خروار از شاگردان موفق استاد هستند.

هرچند عاقبت قلب او از حرکت ایستاد؛ اما هنوز درس‌های استاد در گوش شاگردانش زمزمه می‌کند؛ بگذار بگذرد، بگذار بشود.