ستارههای گمنام
در هیاهوی بازار اهواز آرام و بیصدا از پهلویت میگذرد.تنها نوک زدن عصایش به زمین قدمهای مطمئنه این شاعر سالخورده را میشمارد.
محاسن سپید و چهره تکیدهاش چنان معمولی و صمیمی است که باور نمیکنی او حبیبالله معلمی شاعر نوحههای دشمنشکن «ای لشکر حسینی ای لشکر صاحب زمان» و صدها نغمه دیگر است که رمز عملیات رزمندگان در جهاد نفس و دفاع مقدس بود.
ابیاتی جانسوز و اشعاری شورانگیز که از حنجره بلالگونه حاج صادق آهنگران میتراوید و هنوز هم نوشداروی جانبازان و دلباختگان نینوای ایران است.
حاج حبیبالله معلمی فرزند نصیر متولد 1305 رامهرمز روستازادهای است که هنوز هم کشاورزی شغل اصلی اوست و خود را خادم حسین (ع) میداند. شعر و شاعری هرگز برای وی محمل کسب درآمد یا شهرت نبوده.
از پانزده سالگی به سرودن اشعار عاشورایی مولودی و حضور در مجالس نوحهخوانی ائمه اطهار علیهمالسلام مشغول است و در سال 1340 به اهواز مهاجرت کرد و با پیروزی انقلاب اسلامی اشعاری با موضوع امام خمینی (ره) و شهیدان انقلاب سرود که در ابتدای جنگ توسط حاج صادق آهنگران کشف شد.
«ای شهیدان به خون غلطان خوزستان درود» اولین سروده او بود که توسط آهنگران خوانده شده در عملیاتهای بعدی نوحههایی همچون «فضای جبهه حق شورشی افکنده در جانم» روح و جان سربازان اسلام را معطر و منور میکرد. پس از جنگ معلمی سه مجموعه با عناوین (وادی عشق)، (شفق کوئین) و (شور عاشورا) تالیف کرد.
تنها خواسته این پاکمرد خوشقریحه از نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران، دعا برای سلامتی رهبر معظم انقلاب اسلامی است اما براستی چه رازی نهفته در ادبیات و الحان آن نوحههای رزمی است.
مادام که به بهانه هفته دفاع مقدس، هفته بسیج یا سالروز شهادت سرداران آنها را میشنویم، احساسمان را همچون ستارهها درخشنده میکند.
آری معلمی و آهنگران دو یادگار جاویدان دفاع مقدس هستند که به آبروی شعر و موسیقی انقلاب افزودند و ظرفیتهای شگرفی در دلدادگی و شیدایی مردم این سرزمین آفریدند.
در حاشیه همایش مدیران کل صدا و سیمای مراکز استانها تجلیلی ساده و از سر صداقت و تواضع از این استاد گمنام و بیادعا به عمل آمد، البته غیابی چراکه بیماری و کهولت سن اجازه حضور در جلسه را به او نداد خیلی هم تمایل نداشت، با اکراه پذیرفته بود.
اینک در قرن 21 که فریاد گوشخراش هنر بازی و هنروری و هنر پولی همگان را به سوی خود میخواند و عدهای با تبلیغ و تطمیع و زد و بندهای ریز و درشت برای معرفی خود به هر بهانهای متوسل میشوند، ارزش و عیار چنین انسانهای گمنام چه میزان است؟
چند روز قبل در دفتر کار خود با جوانی ملاقات کردم که بتازگی در 2 اثر تلهفیلم سینمایی در یکی از مراکز استانها به عنوان نقش دوم بازی کرده بود، رفتار ظاهری، گفتار و بخصوص شکل لباس او به نحوی شده بود که تعجب همگان را برمیانگیخت. پیوسته شاکی از این بود که چرا از توان، لیاقت و شایستگی ما بهرهبرداری نمیشود!!؟ ... چه افادهای؟!
شاید او نیز خیلی مقصر نباشد، زیرا وقتی عرصه فرهنگ و هنر به اندک بهانهای از جایگاه حقیقی خود فاصله میگیرد آنگاه بازار تظاهر و فخرفروشی نیز رونق مییابد.
اگر بهترین تقوی، تظاهر نکردن به آن است هنرمندان و هنرجویان باید بیش از دیگران بدان همت نمایند زیرا ناخواسته به عنوان الگوها و سرمشق دیگران در جامعه شناخته میشوند. امام معصوم(ع) ایمان را بر چهارستون استوار میدانند؛ صبر، باور، عدالت و تلاش، هر کس که به راه و کار خود ایمان داشته باشد اصولا با صبر و تلاش و عدالت باید آن را باور نماید تا منشاء آثار و برکات برای خود و نسلهای آتی شود.
و استاد معلمی از مصادیق بارز این جملات است که با خدایش معامله کرد و خداوند نیز آبرو و اعتباری به او بخشید که اگر گمنام است و از ظواهر دیداری و تصویری به دور، ولی در دلها جای گرفته است فاعتبرو یا اولیالابصار.
سید رمضان موسویمقدم
معاون امور مجلس و استانهای صداوسیما
گفت و گو
