یک رقیب دیگر برای سینما

البته او در ادامه به بحث شبکه خانگی اشاره کرد و گفت: ما به دنبال ارتقای جایگاه سینمایی شبکه نمایش خانگی هستیم و از این رو در نظر داریم بین 200 تا 300 فیلم در سال مجوز ساخت بدهیم و از تهیه‌کنندگان و کارگردانان نیز دعوت می‌کنیم تا برای شبکه نمایش خانگی فیلم بسازند و اگر فیلمی قابلیت اکران عمومی پیدا کرد با همان فرمت دی‌وی‌دی اکران خواهد شد. ضمن این که همچنان به دنبال افزایش تعداد سالن‌های سینمای هستیم.

آنهایی که با مشکلات سینمای ایران آشنایی دارند می‌دانند که مشکل بزرگ سینمای ایران نه در بحث تولید، که در اکران و نمایش فیلم‌های آن خلاصه شده است. تولید بیش از 100 فیلم در سینمای ایران در جایی که بخش عمده‌ای از این آثار پرده اکران را نمی‌بینند نه‌تنها یک ویژگی نیست بلکه یکی از نقاط ضعف بزرگ این سینما نیز محسوب می‌شود، معضلی بزرگ که سال به سال نه‌تنها نحیف و کوچک‌تر نمی‌شود بلکه به خاطر پیوستن جمعی از فیلمسازان تازه‌وارد به این جرگه که تلاش می‌کنند فیلم‌های بیشتری بسازند ابعاد پیچیده‌تری پیدا می‌کند.

این در حالی است که عدم ساخت سالن‌های سینما به تعداد کافی، بحرانی را پدید آورده که معاونت سینمایی را به اتخاذ تصمیمات تازه‌ای در این حوزه وادار کرده است و آن سوق دادن حجم عظیمی از کارگردانان سینمای ایران به ساخت فیلم‌هایی برای شبکه نمایش خانگی است. واقعیت این است که سالن‌های سینمای ما بشدت محدودند و اکثر آنها هم با نمایش فیلم‌های «بدنه» و «تجاری» می‌توانند به حیات خود ادامه دهند.

این‌که معاونت سینمایی چاره کار را در افزایش تولید فیلم‌های شبکه خانگی می‌داند، ای‌کاش نتیجه یک پژوهش و کار کارشناسی با متخصصان فن باشد تا محصول‌نهایی آن هرچه بیشتر به «منفعت» و «مصلحت» نزدیک باشد. به هر حال روی کاغذ که همه‌چیز خوب و خوشایند و مطبوع به نظر می‌رسد مردم ما زیاد اهل فیلم دیدن هستند.

از آن گذشته معمولا استقبال از آثار ایرانی که برای آنها خوب تبلیغ شده و شناخته شده باشند هم بالاست. و یادمان باشد که ما از این ظرفیت نه در تهران و نه در شهرستان‌ها آن‌گونه که باید استفاده نکرده‌ایم. می‌شود گفت میانگین خرید آثار ایرانی از بقیه آثار مطلوب‌تر است.

و خب همه اینها مصالح خوبی برای تحریک یک مدیر فرهنگی جهت برنامه‌ریزی درازمدت روی آن است. اگر این اتفاق بیفتد و همه‌چیز خوب پیش برود، انتظار می‌رود مدیران فرهنگی برای یک بار هم شده بموقع دست به کار شده و بکوشند یک تهدید را به یک فرصت تبدیل کنند ولی خوب است به یک مساله هم دقت شود اگر سینمای ایران بتواند سالانه 200 تا 300 فیلم به شبکه خانگی عرضه کند، احتمالا در آن صورت علاوه بر برنامه‌های تلویزیون، رقیبی جدی در برابر سینمای ما قد علم خواهد کرد که متصدیان امر خوب است از حالا به فکر پیامدهای احتمالی آن باشند.

مهدی غلامحیدری