تراژدی بزرگ

برای زدودن زنگار از چهره واقعیتی کاملا ملموس، کافی است به ورودی پرونده‌ها به محاکم قضایی و انتظامی توجه شود. متاسفانه آمارها از رقم خوردن یک تراژدی بزرگ حکایت می‌کنند و بیش از 80 درصد مجرمان عمدتا کسانی هستند که اعتیاد شدیدی به مواد مخدر روان‌گردان دارند.

یکی از هزینه‌های سنگینی که مصرف موادمخدر روان‌گردان برجامعه تحمیل می‌کند، روند رو به رشد جرایم است؛ به طوری که تحقیقات میدانی نشان می‌دهد اکثر بزهکاران به قصد کسب جسارت برای ارتکاب جرم، قبل از آن ا‌قدام به مصرف این مواد کرده و عمدتا به علت شدت تاثیر موادمصرفی علاوه بر ارتکاب جرم مورد نظر، چند جرم دیگر را نیز به موازات جرم اولیه مرتکب می‌شوند.

از نگاه حقوقی نیز مشکل زمانی دوچندان می‌شود که افراد مجرم پس از دستگیری قصد دارند مسوولیت کیفری خود را در اثر استفاده از این موادکمتر جلوه دهند. اگرچه ضمانت اجراهای کیفری به تنهایی نمی‌تواند عاملی در جهت پیشگیری از وقوع جرم تلقی شود، اما به نظر می‌رسد یکی از اهرم‌های اساسی به شمار می‌رود؛ لذا چون مواد روان‌گردان لطمات بسیار جدی را به پیکر جامعه وارد می‌کند، به نظر می‌رسد قانونگذار ضمن تسریع در اصلاح قانون مربوط به مواد روان‌گردان با عنایت به آثاری که این معضل اجتماعی در ارتکاب جرایم دیگر دارد،‌ باید خلاهای قانونی موجود برای مجازات فروشندگان و مصرف‌کنندگان را مرتفع کند.

بررسی برخی پرونده‌ها حاکی است مواد مخدر روان‌گردان گاه چنان توهمی برای فرد مصرف‌کننده ایجاد کرده است که وی بدون آن که قادر به فکر کردن باشد، مرتکب جنایت‌های دلخراش شده است که نمونه آن را در قتل چند کودک خردسال از سوی والدین معتاد به کراک و شیشه در چند ماه گذشته شاهد هستیم.

افراد معتاد به این گونه مواد در تحقیقات عنوان می‌کنند پس از مصرف مواد روان‌گردان کافی است یک نفر پیشنهاد ارتکاب یک جرم را ارائه کند و بلافاصله از سوی آنها مورد پذیرش قرار گیرد. پس باید هوشیار بود و با رفع خلا قانونی و آموزش مناسب به مردم،‌زنگ هشدار را به صدا درآورد.

آرش سیفی 
 حقوقدان