پیام پویای عاشورا

هنوز آوای گرم حسین (ع) در فضای تاریخ طنین‌انداز است و ندای جان‌بخشش، دلنواز و روح‌انگیز. هر آزاده‌ای در هر نقطه از این کره خاکی که پا در سرزمین نینوا می‌گذارد، از سالار و سید شهیدان ، درس مهربانی و عطوفت و ایثار و آزادگی و شجاعت و مردانگی می‌آموزد.

بزرگ فلسفه قتل شاه دین این است
که مرگ سرخ به از زندگی ننگین است
نه ظلم کن به کسی، نی به زیر ظلم برو
که این مرام حسین است و منطق دین است

کربلا بعد از عاشورا در همه جا پراکنده می‌شود و این سرزمین، آنچنان گسترده می‌گردد که در هر سرزمین و سامانی که آزاده از خود گذشته‌ای باشد، آن دیار کربلاست(کل عرض کربلا)؛ و در هر زمانی که فریاد حق و حقیقت طلبی و آرمانخواهی به گوش جان می‌رسد، آن زمان عاشوراست(کل یوم عاشورا) و این فلسفه قیام حسینی است که به همه تاریخ و به تمام بشریت راه مبارزه با ظلم و ستم را تعلیم می‌دهد و مکتبش درس‌آموز این حقیقت سترگ می‌شود که شهادت، راه فلاح و صلاح است و جاودانگی و انسانیت انسان در گرو ایستادگی و ایثار و ایمان اوست.

اگرچه در واقعه عاشورا، حسین(ع)و هفتاد و دو تن از یارانش با ضرب شمشیر جهل یزیدیان در خون خویش می‌غلتند و بعد از آن زینب کبری(س) و حضرت سجاد(ع) و اهل بیت عصمت و طهارت(علیهم السلام) آوارگی و اسارت را پیش روی خویش می‌بینند؛ اما همین آوارگی و اسارت مسیر دیگری را رقم می‌زند و سالار صبر و پیام‌آور عاشورا رسالت اصلی خویش را آغاز می‌کنند. و این تقدیر و مشیت محتوم الهی است که از سویی حضرت زینب(س) با خطبه‌ها و سخنان آتشین و کوبنده خود، واقعیت واقعه عاشورا را به گوش همگان برساند و از سوی دیگر، بیماری حضرت سیدالساجدین(ع)باعث می‌شود وجود نازنین آن حضرت از گزند حوادث تلخ آن روز و خطر کشته شدن در امان بماند و به این ترتیب شجره طیبه امامت و خط سرخ ولایت، استمرار یابد تا مکتب حسین و راه حسینی برای همیشه تاریخ زنده و جاوید باقی بماند.

بیمار کربلا به تن از تب توان نداشت
تاب تن از کجا که توان فغان نداشت
این صید هم که ماند، نه از باب رحم بود
دیگر سپهر تیر جفا در کمان نداشت
گر تشنگی ز پا نفکندش شگفت نیست
آب آن قدر که دست بشوید ز جان نداشت

رضا رفیع