چه موقع بچه‌دار شویم؟

اما زن و شوهر جوان زیر بار این حرف‌ها نمی‌روند. آنها فعلا به آمدن شخص سومی فکر نمی‌‌کنند. آخر زندگی دو نفره آنها بدون فرزند هم شیرین است. آنها اصلا مشکلی باهم ندارند که اگر هم داشتند به دست یک کودک حل نمی‌شد.

این‌ها را زیاد گفته‌اند ولی هیچ‌کس قانع نشده آخر دنیای این زن و شوهر با دنیای بزرگترهایشان فرق دارد. آنها می‌گویند بچه میخ است، شیرینی است، حلال مشکلات است، مرد را پایبند می‌کند، اگر نیاید زندگی می‌پاشد ولی این‌ها می‌گویند بچه نه میخ است نه حلال مشکلات، کسی را هم پایبند نمی‌کند. این دو در ذهنشان دختری شیرین زبان برای خودشان ساخته‌اند که حالا وقت آمدنش نیست. او باید تا مدت‌ها صبر کند تا اوضاع اقتصادی پدر و مادر خوب شود.

زن و شوهر خوب می‌دانند که راحت‌ترین بخش فرزندداری، به دنیا آوردن اوست چون به محض متولد شدن نوزاد او یک انسان می‌شود با آینده‌ای که پدر و مادر باید آن را بسازند. حالا از این حرف‌ها گذشته زن فکر می‌کند الان وقت مادر شدنش نیست یعنی آمادگی ندارد. مرد هم می‌گوید که پدر شدن بار سنگینی برای اوست و فعلا روانش برای این کار آماده نیست.

آن دو همیشه خودشان را جای فرزند نداشته‌شان می‌گذارند و از دریچه چشم او جهان را می‌نگرند. آنها از هم می‌پرسند آیا فرزندشان از این که ناخواسته فرزند آنها شده خوشحال است؟ آیا این کودک امروز که همزمان با قد کشیدنش خواسته‌ها و آرزوهایش هم بزرگ می‌شود دلش می‌خواهد اوضاع زندگی‌اش این‌گونه باشد که هم‌اکنون هست؟ و صدها سوال دیگری که همه غیر از خودشان به آن می‌خندند.

ولی آنها تسلیم خواسته دیگران نمی‌شوند، آنها باور کرده‌‌اند که عشق میانشان بستگی به بود و نبود بچه ندارد، چون آنها خوشبختی را در باهم بودن پیدا کرده‌اند.

آنها می‌خواهند به همه یاد بدهند که بچه‌دار شدن نه یک وظیفه که باید در اسرع وقت انجامش داد که نیازی است که باید در بهترین موقعیت به آن پاسخ گفت.

اما آنها منصفند و نمی‌خواهند که همه مثل آن دو فکر کنند. آنها پذیرفته‌اند که هر کسی بنا به مصلحت زندگی‌اش باید تصمیم بگیرد. پس پیچیدن نسخه‌ای واحد برای زن و شوهرها به بزرگی باور اشتباهی است که کودک را میخ استحکام‌بخش زندگی می‌داند.‌

حمید بروغنی