حریف راحتی برای ایتالیا نیستیم

حمزه می‌گوید: حضور در جام قهرمانان یک تجربه بزرگ برای ما بود. تیم‌های مطرح دنیا حداکثر با یکی دو تغییر به میدان آمده بودند و چون جوایز نقدی هم در میان بود، هیچ تیمی مسابقات را دست‌کم نگرفته بود. در این بین تک‌تک بچه‌های ایران هم سنگ تمام گذاشتند. وقتی مقابل برزیل یک گیم گرفتیم، همه تعجب کردند، اما به ژاپن مفت باختیم. الان که چند روزی از مسابقات می‌گذرد، از ته دل خودمان را پیروز می‌دانم، چون در پایان این دیدار ایران 112 و ژاپن 106 امتیاز گرفته بود. بعد از این بازی تلویزیون ژاپن به طور مرتب تصاویر من و حسین معدنی (سرمربی)‌ را پخش می‌کرد و تنی چند از ایرانیان مقیم ژاپن که زبان آنها را می‌فهمیدند به ما گفتند ژاپنی‌ها من و آقای معدنی را می‌خواهند، اما خیلی تعجب کردم که چرا با این همه درخششی که بچه‌های ما داشتند، تیم‌های اروپایی پیشنهادی به ما نداده‌اند.

زرینی درباره باخت به لهستان می‌گوید: متاسفانه روز ما نبود، وقتی پیشتازی 21 24 را از دست دادیم، خیلی افسوس خوردم. متاسفانه توپ ما روی زمین لهستان نمی‌خوابید.

راستش فکر می‌کردیم لهستان چون قهرمان اروپاست، ما نمی‌توانیم شاخ یک ابرقدرت را بشکنیم، اما باور کنید فقط به اشتباهات خودمان باختیم. در ژاپن همه تیم‌ها ما را تایید می‌کردند، حتی «جیبا» فوق ستاره برزیلی که الگوی من و تقریبا تمامی والیبال‌بازان جهان است، تی‌شرت خودش را به من داد و وقتی شنید 24 سال دارم، تعجب کرد و گفت: شرایط خوبی داری. او دائم مرا تشویق و راهنمایی می‌کرد. جیبا خیلی کم در جام قهرمانان بازی کرد، اما سیمون از کوبا یا موریلو از برزیل اعجوبه‌هایی بودند. سیمون که 3 تا کاپ گرفته بود، سرویس که می‌زد انگار آبشار می‌زد. او غولی است.

از زرینی پرسیدیم چرا وقتی در بازی با کوبا تعویض شدی، غمگین و عبوس به نظر می‌رسیدی؟ او در پاسخ گفت راستش سعید معروف کتفش مصدوم شده بود، اگرچه مهدی (مهدوی)‌ بد پاس نداد، اما اگر سعید در زمین بود من که تا روز آخر دومین آبشاریست مسابقه‌‌ها بودم، می‌توانستم کاپ بهترین آبشار را بگیرم. تازه خود سعید هم موقعیت خیلی خوبی در پاسوری داشت.‌ ناراحتی من بیشتر به خاطر از دست دادن یک موقعیت طلایی بود، نه به خاطر تعویض شدن. به هر روی با این تیمی که داریم در مسابقات جهانی ایتالیا، ژاپن و مصر را شکست خواهیم داد. ژاپنی‌ها دیگر نمی‌توانند از کمند ما رها شوند. شما خودتان تک‌تک بچه‌های ما را می‌شناسید؛ محمد محمد‌‌کاظم، سیدموسوی (محمد موسوی عراقی)‌، سعید معروف یا جوان‌هایی چون عبدالرضا علیزاده. علیزاده با درخشش فوق‌العاده‌اش در پست لیبرو، کمکی اساسی برای تیم ملی بود. او بعد از «سرجیو سانتوز» که بهترین لیبروی جهان است در رده دوم ایستاد. آرش کمالوند هم از دیگر جوان‌های تیم است که راه پیشرفت را پیدا کرده است. ما با این تیم زنگ خطر را به صدا درآورده‌ایم، فقط امیدوارم یکدلی کنونی در والیبال حفظ شود. امروز من از این بابت که بین نویسندگان تخصصی والیبال، رسانه‌های تصویری و شنیداری،‌ کادر فنی تیم و بازیکنان همدلی کم‌نظیری وجود دارد، لذت می‌برم و به این روحیه ملی افتخار می‌کنم. »AVC« کاپ خیلی نزدیک است، قول می‌دهم ژاپن را شکست بدهیم و حتی تیم پرقدرت ایتالیا را در پیکارهای 2010 که همگره ماست زخمی کنیم. کافی است اتحاد و اعتمادمان را از دست ندهیم.

جمشید حمیدی