بازیگری که یکدفعه عکاس شد

عکس‌های هدیه تهرانی در تمام گالری‌ها با ترکیب موسیقی، تصویر و بخشی به‌صورت نمایشی و ویدئو‌پروجکشن به نمایش درآمده است.

تهرانی در بروشور این نمایشگاه می‌نویسد:«این مجموعه ادعایی نیست در عکاسی، تنها قطره شوری است، هدیه از دل دریا، ریخته در چشمانی حیران و آویخته در قاب‌هایی است که تصویرگرش همان است که از نطفه تا ابد حضورش بنای رشد، جریانش تغییر مداوم و آثارش شاهکار هنر زمین است.

مرتبه‌اش اول آمد... شاید «الف» نیز کلاهی از دریا بر سرآورد تا سرآغاز سخن نامیدیمش «آب» که پاک می‌شوید سرنوشت و سرشت را، چه در زیستن هم در مرگ. هزار سخن است در وصفش، اما جراتی نیافتم در بیان نقش این گوهر باروری نامیرای هستی.

آنچه تمام است خود گفته کامل... تا بدین روز کسی بر این زلالی بی رنگ و گوارایی بی‌طعم نقشی نزد... این به تمامی بوی پاکی.

گردش پیچیده‌اش در روان ما نمی‌گنجد و به هر جایی و مکانی خوش نقشی زده است به خط خلاق خلقت «چنین ؛ آب» آبان‌گان تلاشی نیست در تفسیر رمز بی‌مرز آب بستن این آب روان در هر قابی، سودی است در بحر خویشتن که آن نیز نهری است کوچک، برای پاک کردن خون‌های ریخته بر این خاک و آبی کردن آتش دل مادران این سرزمین. دعوتم را به دیدار آبان‌گان بپذیرید... عذرم را نیز، که در توانم نبود محدود کردن تعداد این تصاویر در قاب نمایشگاه عکسی که به رسم محدودیت ذهن ما، می‌بایست اندک تا به ارزش درآید.

اما آنچه نامحدود است تنها در محیط این نمایشگاه محدودیت اختیار کرد. اگر چشمی در اضداد رنگ و فرم خسته شد، مشکل در وضع و قرار نگاه ماست. من هم خسته‌ام و خسته شده‌ام از این حواس و این محدوده... به هر حال هرچه بر سر من آمد، اندکی را به شما تحمیل کردم. به قول لائوتسه: «همه چیز مدام در حال رشد و تغییر است...»