چهره متفاوت کیانیان

 حداقلش این است که می‌توانید یکی دو ساعتی در سالن سینما فارغ از دنیا و مافیها به اتفاقاتی که برای رضا عطاران و رضا کیانیان می‌افتد، بخندید. بار اصلی طنز فیلم قاعدتا به دوش رضا عطاران است و رضا کیانیان کم و بیش برای اولین بار است که در فیلمی با این جنس و حال و احوال ظاهر شده است.

حالا نکته جالب ماجرا اینجاست که طرح اصلی فیلمنامه هم مال همین جناب کیانیان است. جالب از این جهت که کیانیان تاکنون به عنوان یک بازیگر خاص شناخته می‌شده که فقط و فقط در فیلم‌های روشنفکرانه و خاص و اساسا در کار کارگردان‌های روشنفکر ظاهر می‌شده و علاوه بر ایفای نقش به جای آدم‌های فرهیخته و آگاه و روشنفکر، در پشت صحنه سینما هم‌چنین وجهه‌ای را از خودش به جا گذاشته است.

نمایشگاه عکس و مجسمه می‌گذارد و مدام در ارتباط با بازیگری کتاب چاپ می‌کند و از نقش‌های دم دستی پرهیز کرده است. گرچه قبلا هم در طنزی مانند «همیشه پای یک زن در میان است» و «گاهی به آسمان نگاه کن» ظاهر شده، اما به هر حال جنس طنز و کمدی در کارهای تبریزی با جنس کمدی‌های آبکی ای که همیشه خدا پرده سینماها را در تسخیر خودشان دارند، خیلی فرق دارد.

به هرحال به نظرم این موضوع قابل بررسی است که چرا بازیگری مثل او به نقش دوم رضایت داده است. او در «نیش زنبور» همراه با رضا عطاران که در فیلم هم اسمش رضاست ، نقش کلاهبرداری به نام اسد را بازی می‌کند که به اتفاق پیرزنان ثروتمند را فریب می‌دهند و پول به جیب می‌زنند.

اما بار اصلی طنز فیلم همچنان بر دوش رضا عطاران است، طنزی که از جنس کارهای خود عطاران و کاراکتری است که در کارهای قبلی هم از او دیده‌ایم.

«نیش زنبور»، دومین فیلم حمیدرضا صلاحمند در مقام کارگردان است که فیلم اولش «زمانه» خیلی موفق از کار درنیامد. فیلمنامه را هم سروش صحت نوشته.

مریلا زارعی و رضا داوودنژاد هم به بار کمدی فیلم بیشتر کمک کرده‌اند. بازیگران دیگر کار هم ژاله صامتی، بیتا سحرخیز، الیزابت امینی، پوراندخت مهیمن و مهوش وقاری هستند.

با همه این اوصاف دیدن «نیش‌زنبور» خالی از لطف نیست و همین که جنس خنداندنش به ابتذال فیلم‌های غالب کمدی‌های روی پرده نیست، یعنی می‌شود دیدنش را به دیگران پیشنهاد کرد.

جابر تواضعی