نابینایان را ببینید

امیرانلوی در گفتگو با خبرنگار ما گفت: جامعه نابینایان استان در سال 1360 زیر نظر سازمان بهزیستی به ثبت رسید و فعالیت خود را به صورت رسمی آغاز کرد و چند سالی زیرنظر بهزیستی فعالیت می‌کرد تااین‌که به دنبال خصوصی‌سازی این سازمان، این انجمن از تشکیلات بهزیستی خارج شد و به صورت مستقیم به فعالیت پرداخت.وی گفت: طبق آمارهای به دست آمده هم اکنون بالغ بر 35 هزار نابینا و کم بینا در استان شناسایی شده که حدود دو درصد از جمعیت استان را تشکیل می‌دهند و از این تعداد حدود 700 نابینا و کم‌بینا عضو انجمن نابینایان استان هستند.

امیرانلوی در خصوص مشکلات نابینایان گفت: اشتغال، ازدواج و مسکن مهم‌ترین مشکلات جامعه ما را تشکیل می‌دهند؛ اما از همه مهمتر این است که مردم، این قشر از جامعه را آن‌گونه که باید نمی‌شناسند و از استعدادها، خلاقیت‌ها و هنرهای این افراد بی‌اطلاعند یا حداقل تمایلی به کسب اطلاع از این استعدادها ندارند و اکثرا با دیده ترحم یا به دیده یک فرد نیازمند به نابینایان می‌نگرند.

علی دوستی 22 ساله و نابینا در مورد مشکلاتش می‌گوید: علی رغم مشکل نابینایی با سعی و تلاش توانستم در رشته فنی و حرفه‌ای موفق به کسب گواهینامه مهارت شوم. اما حالا نزدیک دو سال است که نتوانستم شغلی برای خود پیدا کنم.

وی افزود: هرچند نابینایی رنج بزرگی است ولی از آن دردناک‌تر آن است که به مشکلات ما در سطح جامعه بی‌توجهی می‌شود.امیرانلوی گفت: هم اکنون حدود 130 نفر از نابینایان استان بدون درنظر گرفتن خلاقیت‌ها و میل باطنی شان در ادارات و سازمان‌ها مشغول کارند و تقریبا اکثر قریب به اتفاق آنها به شغل آموزگاری و اپراتوری مشغولند. مدیرعامل انجمن نابینایان استان در ادامه با بیان این‌که بیشتر مردم براین باورند که نابینایان افرادی نیازمند و مستحق ترحم‌اند، افزود: البته نباید منکر دشواری ها، محدودیت‌ها و محرومیت‌های افراد نابینا شویم؛ اما این تنها منظری نیست که از آن می‌توان به نابینایی نگریست، بلکه چنانچه به افراد نابینا فرصت داده شود می‌توانند پابه پای همسالان بینای خود فعالیت کنند، بیاموزند و تحول یابند. امیرانلوی معتقد است: تنها شرط لازم برای تحقق این امر داشتن ذهنی باز، تصوری درست از نابینایی، نگاهی به دور از تعصب و اندکی خلاقیت است.مدیرعامل انجمن نابینایان استان در خصوص امکانات آموزشی انجمن به صراحت اعلام کرد: جامعه نابینایان استان یکی از مهم‌ترین تشکل‌های استانی محسوب می‌شود که از مساعدت و امداد مسوولان، محروم است. در این مرکز به جز دو دستگاه کامپیوتر برای کارهای اداری هیچ امکاناتی برای آموزش وجود ندارد. تا جایی که هیات مدیره این تشکل به کمک بعضی از اعضا در هنگام برگزاری کلاس‌های آموزشی از امکانات شخصی خود استفاده می‌کنند.