بررسی ابعاد یک کناره‌گیری

ابتدا باید گفت رئیس باسابقه تکواندوی ایران اگر یک درصد نیز برای حضور در انتخابات فدراسیون مردد بود، پا پیش نمی‌گذاشت و در قضیه انتخابات ورود نمی‌کرد. بنابراین استعفای پولادگر از حضور در انتخابات نمی‌تواند چندان طبیعی جلوه کند، بویژه این‌که وی طی این سال‌ها حضوری پررنگ در عرصه تکواندوی ایران داشته و بخش اعظمی از موفقیت‌ها و بهروزی قهرمانان تکواندوی ایران در عرصه رقابت‌های جهانی، المپیک و آسیایی، مرهون تلاش‌ها و برنامه‌ریزی‌های مدیریتی او و همکارانش در فدراسیون بوده است.

هر چند در جهان ورزش تفکری وجود دارد که بر اساس آن نباید تغییر و تحول چندانی در عرصه مدیریت‌های ورزشی ایجاد کرد، اما در مقابل این نظر عده‌ای نیز معتقدند یک مدیر نباید برای سال‌های متمادی در مقام و منصبی باقی بماند و باید پس از یک دوره مدیریتی، جای خود را به مدیران تازه نفس‌تری بدهد؛ ایده‌ای که به نظر می‌رسد به تفکر مدیریت وقت سازمان ورزش نزدیک و سازگار است. بر همین مبنا نیز هست که گفته می‌شود جریانی در ورزش ایران وجود دارد که بر اساس آن عذر تمام مدیران باسابقه خواسته خواهد شد. هر چند قبول این مساله سخت و غیرقابل باور می‌نماید، اما دیروز وقتی خبر کناره‌گیری پولادگر را شنیدیم، بیشتر به فکر فرو رفتیم که نکند این گمانه‌زنی چندان نیز بیراه نباشد.

پولادگر در حالی تا یک ماه دیگر به حضورش در فدراسیون تکواندوی ایران پایان خواهد داد که در عرصه کنفدراسیون آسیا و فدراسیون جهانی موقعیتی برای خود دارد و بی‌شک کنار رفتن او از مدیریت فدراسیون، تبعاتی را متوجه ورزش و تکواندوی ایران خواهد کرد که اولین نتیجه آن می‌تواند از دست رفتن کرسی‌های بین‌المللی این رشته افتخارآفرین باشد؛ بویژه این‌که چند ماه پیش نیز که از سوی فدراسیون جهانی تکواندو، ایران به‌عنوان یکی از 10 مرکز آکادمی بین‌المللی آموزش تکواندو در دنیا شناخته شده و مجوز ساخت این آکادمی در کشورمان داده شد، در جلسه‌ای که بین محمد علی‌آبادی، رئیس وقت سازمان تربیت بدنی و دکتر چوی برگزار شد، از سوی رئیس فدراسیون جهانی قید شد که تداوم این مساله منوط به ثبات مدیریت در تکواندوی ایران است.

این‌که امروز آینده این پروژه چگونه رقم خواهد خورد، مساله‌ای است که باید از سوی مدیریت آتی و جدید فدراسیون تکواندو دنبال شود، اما بی‌شک باید در هر مقطع ملاک تمییز یک مدیر موفق و ناموفق عملکردهای صورت گرفته باشد؛ نکته‌ای که به دفعات نیز روی آن تاکید شده، اما هر بار به طریقی آن را به فراموشی سپرده‌ایم. وقتی ملاک خوب و بد بودن، میزان موفقیت یا عدم توفیق هر مدیر باشد، آمدن و رفتن مدیران طبیعی جلوه خواهد کرد و کسی نیز نسبت به آن شک و شبهه‌ای به ذهن راه نخواهد داد.

حجت الله اکبر آبادی