کارآیی Core i7 در 3پردازنده تازه‌وارد اینتل

با ورود Core i5 زلزله را حس کنید

به‌تازگی اینتل اعلام کرده است که خط تولید سری جدید پردازنده‌هایش را تنوع و سروسامانی تازه داده و روش قیمت‌گذاری آن‌ها را نیز متحول کرده است. همچنین اینتل اقرار کرده روش نامگذاری جاری پردازنده‌هایش چنان گیج‌کننده انجام شده که این شرکت را به سقوط در ورطه‌ای از آشفتگی و سردرگمی سوق می‌دهد. انبوهی از مدل‌های گوناگون و زیرشاخه‌های آن‌ها و ساختار پیچیده‌ای که تعداد بسیار زیاد پایگاه‌های فناوری و نام و مارک‌های متعدد محصولات به‌وجود آورده، فرآیند شناسایی و انتخاب را برای مصرف‌کنندگان و خریداران دشوار کرده است؛ به‌خصوص در مورد پردازنده‌های Core 2 Duo و Core 2 Quad.

کد خبر: ۲۹۳۰۴۸

این امر اینتل را بر آن داشته تا خانواده ساده‌شده‌ای از پردازنده‌های چندهسته‌ای سری Core را به بازار معرفی کند. سری ابتدایی آن‌ها Core i3، ردیف وسط آن Core i5 و انواع مدرن و پیشرفته موجود آن Core i7 نامگذاری شده‌اند.

مشخصات پردازنده‌های سری Core i

امسال، اینتل اعلام کرد که قرار است پردازنده ممتاز سری Core i خود را در تولیدی مشترک با قطعاتی تولیدی سطح پایین‌تری که به نام‌های Core i7 و Core i5 برچسب خورده و نامگذاری شده‌اند، تولید کند. مادربورد مخصوص تازه وارد P7P55D نیز با توانایی پشتیبانی از پردازنده‌های Core i5 رسما به بازار معرفی شده است. اینتل اولین پردازنده Core i5 خود را به‌همراه 2عدد Core i7 جدید سطح متوسط خود، به سری تراشه‌های i7 دیگرش در بازار معرفی و ملحق کرده است.

،Core i5 750 Core i7 860 و Core i7 870 هر 3 بر اساس هسته جدید لینفیلد1 طراحی و تولید شده‌اند که بر اساس توسعه ریزمعماری نهالم2 برای اولین‌بار در پردازنده‌های Core i900 با اسم رمز بلومفیلد3 ارائه شده بود. ویژگی‌‌های ساختاری اساسی آن‌ها همچنان به‌صورتی مشابه باقی مانده‌اند. این تراشه نیز دارای 4هسته است که همه روی قطعه کوچک 45نانومتری از جنس سیلیکون Die قرار داده شده‌اند. با 8مگابایت حافظه نهان تقسیم یافته مشترک (Shared L3 Cache) و حافظه روی تراشه، به اضافه تنظیم‌کننده‌های کنترولر PCI. با این‌حال، تغییرات کوچکی نیز دیده می‌شود که به‌شرح زیر هستند:

* پردازنده‌های پیشرفته Core i7 از سوکت‌های گران قیمت LGA 1366 استفاده می‌کردند، اما سری جدید آن‌ها از طراحی جمع‌وجورتر سوکت‌های LGA 1156 بهره می‌برند. بنابراین قوم و خویش‌های تازه وارد Core i7 با مادربوردها و سوکت‌های آن مطابقت ندارند که نتیجه آن ایجاد 2 قالب کاملا متفاوت در سری Core i7 است.

* حافظه رم 3کاناله DDR3 در i7 نیز در این میان تنزل یافته و با سیستم 2کاناله DDR3 کنار آمده است. مجموعه تراشه سریع‌ جدید4 به‌جای به‌کار بردن گذرگاه سریع ارتباط داخلی (یا QPI5) 6/25گیگابایت بر ثانیه‌ای که توسط مجموعه تراشه توسط X58 بلومفیلد مورد استفاده بود، از طریق یک رابط رابط رسانه‌ای مستقیم6 10گیگابایت بر ثانیه‌ای با پردازنده تبادل داده می‌کند. لینفیلد QPI تنها برای حافظه رم و گذرگاه عمومی برای PCI استفاده قرار می‌گیرد.

* شگرف‌ترین پیشرفت در مورد پردازنده‌های Core i5 در حالت توربوی آن‌ها مشهود است که نیرویی اضافی از هسته‌های غیر فعال پردازنده به عاریت گرفته تا نخ‌های فعال را اورکلاک کند. حالت توربو پیش‌تر در سری i7 معرفی شده بود اما نمی‌توانست بیش از حداکثر 266مگاهرتز تقویت توربو برای یک نخ تکی داشته باشد، در حالی‌که پردازنده‌های سری لینفیلد قادرند سرعت یک هسته تکی را تا سطح 667مگاهرتز افزایش دهند که ترقی چشمگیری برای آن‌ها محسوب می‌شود.

3 مدل جدید

پردازنده‌های جدید به یک مدل Core i5 و 2مدل Core i7 تقسیم شده‌اند، اما شباهت زیادی نیز به هم دارند. بزرگ‌ترین تفاوت آن‌ها پشتیبانی Core i7 از فناوری ابرچندنخی7 است که به آن‌ها این امکان را می‌دهد تا با برخورداری از ساختار 4هسته‌ای، بتوانند به‌صورت مجازی به‌عنوان یک پردازنده 8هسته‌ای ایفای نقش کنند. در حالی‌که Core i5 فقط یک پردازنده 4هسته‌ای است و بس. تفاوت‌های عمده دیگر آن‌ها در سرعت ساعت مولد پالس ساعت و یک حالت سریع توربو است.

آزمایش، مقایسه کارآیی و نتیجه‌گیری

هر 3پردازنده جدید را با یک رایانه متشکل از پیکربندی سخت‌افزاری مادربورد P55، 2گیگابایت حافظه رم از نوع DDR3 1066، یک کارت گرافیک ATI Radeon HD 4550 و دیسک سخت باراکودا 7200 دور آزمایش کردیم. حاصل آن، نشان‌دهنده قابل مقایسه بودن باورنکردنی این 3پردازنده با انواع قبلی سری بلومفیبلد i7 است. مقدار توربوی سری جدید i7 و به‌‌صورتی واضح به مقدار توربوی i5 بسیار نزدیک است و موجب می‌شود ضعف معماری سوکت LGA 1156 پردازنده Core i5 کمتر به‌چشم بیاید. فراتر از آن، میزان مصرف انرژی این سری پردازنده‌های مشابه، مقدار زیادی از هم‌نژادان قبلی‌شان کمتر است و میزان طراحی حرارتی قدرت (Termal Design Power) یا TDP در مورد هر 3مدل، 95وات است که خیلی پایین‌تر از مقدار 130وات تعیین شده برای طراحی بلومفیلد است. مصرف برق رایانه مورد آزمایش ما به‌شکلی حیرت‌آور 60وات پایین‌تر بود و حتی در زمان حداکثر بارگذاری روی سیستم نیز کل کشش جریان (Total Power Draw) بالاتر از عدد 124وات نرفت. برخی از رایانه‌های Core i7 در حالت بی‌کاری چنین مقدار کشش جریانی را دارند.

سرانجام ماجرا

دور از ذهن نیست که همه چیز به آن سادگی که اینتل در نظر داشت، پیش نرود. بنابراین تراشه‌های پردازنده مخصوص دسکتاپ‌ها، با اسم رمز لینفیلد به 2شاخه Core i7 و Core i5 تقسیم خواهند شد. آینده پردازنده‌های منحصربه‌فرد، این خواهد بود که مدل‌های پنتیوم و سنترینو همچنان پا برجا بمانند. اگرچه اطلاق نام سنترینو بر اساس فناوری وای‌فای یا وای مکس وای‌مکس به‌کار رفته در آن است. با این‌که هدف اینتل از این تجدیدنظر حرکت به سمت ساده‌سازی رمز‌گذاری پردازنده‌ها بوده، اما در این راه کاملا موفق نیست و هنوز مقدار زیادی پیچیدگی در طبقه‌بندی و نامگذاری پردازنده‌هایش وجود دارد.