هرچی که روزنامه بگه

از اهواز زنگ زده است. بار اول هم نیست، کلی به قول خودش پرس و جو کرده تا فهمیده جواب سوالش پیش من است. ظاهرا خبری بوده در مورد یک بیماری نه‌چندان پیچیده، توی صفحه سلامت روزنامه چاپ شده، چند ماه پیش، خبر متعلق به یکی از خبرگزاری‌هاست. می‌گوید علائمی که پزشک گفته کاملا با علائم خودش تطبیق دارد. تاکید می‌کند چندین بار دکتر رفته و هنوز خوب نشده، اصرار دارد که شماره پزشک را برایش پیدا کنم.

می‌خواهد از اهواز بیاید تا تهران، برود دقیقا پیش همین دکتر، فکر می‌کند درمانش دست همین دکتر است.

تمام کاری که می‌توانم انجام دهم این است که شماره خبرگزاری را برایش بخوانم، اسم همکارم را که آنجا مشغول است بگویم تا زنگ بزند و بتواند به دکتر که چه عرض کنم طبیب دردهایش برسد.

ماجرا به همین جا هم ختم نمی‌شود، چند تا خبر دیگر هم خوانده و اسم چند تا دکتر دیگر را هم می‌گوید و شماره آنها را هم می‌خواهد.

البته این اولین بار نیست که خبری یا گزارشی در صفحه سلامت روزنامه چاپ می‌شود و بعد پیگیری‌ها شروع می‌شود و چه زنگ‌ها از چه شهر‌های دور و نزدیکی که برای یافتن دکتری که فقط به شکل تئوری توضیحاتی درخصوص یک بیماری داده، زده نمی‌شود.

اگر راهش دور نبود، وظیفه‌ام را انجام می‌دادم و به دادن همین شماره‌ها اکتفا می‌کردم، اما از اهواز تا تهران!

برایش توضیح می‌دهم همه پزشکانی که با ما درخصوص بیماری‌های مختلف مصاحبه می‌کنند اتفاقا پزشکان حاذقی هستند، اما این‌که فکر کند بیش از 1000کیلومتر را بیاید تا تهران فقط بخاطر دیدن اسم پزشکی در روزنامه، کمی دور از منطق است. برایش توضیح می‌دهم که هر پزشکی که با روزنامه‌ها مصاحبه می‌کند یا در تلویزیون با او گفتگو می‌کنند، لزوما بهترین پزشک نیست. ضمن این‌که برای تمام پزشکانی که رسانه‌ای می‌اندیشند و با رسانه‌ها تعامل خوبی دارند، احترام قائلیم.

برایش توضیح می‌دهم تضادی در این صحبت‌ها وجود ندارد و تعریف می‌کنم برایش از پزشک نسبتا معروفی که می‌گفت بعد از هربار مصاحبه با روزنامه‌ها یا تلویزیون مراجعه‌کنندگان به مطبش چند برابر می‌شود.

آخر همه این حرف‌ها و بعد از کلی تشکر از این‌که راهنمایی‌اش کرده‌ام، دوباره شماره خبرگزاری را با من چک می‌کند. ظاهرا حق با استاد قاضی‌زاده است.