تو هم سهمی داشتی ؟

مریم یوشی‌زاده: با هزار تومان چکار می‌شود کرد ؟ یک شکلات اعلای کاکائویی خرید، توپ، عروسک، 2 تا پفک، یک گل شاخه مریم، یک جفت جوراب یا...؟، شکلات و پفک و مینی‌پیتزا را همین که خوردی یعنی هزار تومانت تمام شده است، توپ دیر یا زود پنچر می‌شود، عروسک روزی از شکل می‌افتد، مریم‌ها هم به 3 روز نرسیده پژمرده می‌شوند، جوراب‌ها هم بعد از یکی دو بار شسته شدن کهنه می‌شوند، اما اگر هر ماه هزار تومان برای درمان سرطان کودکی خرج کنی، حتی اگر سکه‌ای 5 تومانی را هر ماه یا هر هفته توی یکی از آن قلک‌های سفالی بیندازی، کودکی سرطانی زنده می‌ماند، سر کوچک و کچلش دوباره پر مو می‌شود، درد استخوان‌هایش آرام می‌گیرد، کبودی زیر چشم هایش بی رنگ می‌شود، سرخی گونه‌هایش بر می‌گردد و دوباره می‌خندد و آن وقت تو تا پایان عمر یادت می‌ماند که با صرف هزینه‌ای ناچیز نگذاشته‌ای خرچنگ سرطان تن نحیف او را بجود، نگذاشته‌ای درد بکشد، نگذاشته‌ای رویای خوش کودکی‌اش کابوس شود و تو در حد توانت، به او زندگی هدیه داده‌ای و او از ته دلش، برایت دعای خیر.