دانشجو میانجی می‌شود

در این گیر و دار، خسرو دانشجو ضمن تقبیح فضای موجود می‌گوید: یکی از موضوعاتی که یادداشت کرده بودم تا در جلسه هیات مدیره مطرح کنم این بود که همکاران خود را به خویشتنداری توصیه کنم. وقتی می‌خواهیم پیرامون استقلال صحبت کنیم، باید وزین‌تر و حساب‌شده‌تر حرف بزنیم. به هر حال قصد دارم دو طرف را آشتی بدهم.

جدایی امیر قلعه‌نویی از استقلالی که فصل گذشته قهرمان لیگ شده بود و البته مدیریت باشگاه نیز دیگر تمایلی به ماندن وی نداشت، باعث شد تا روابط طرفین شکرآب شود. این مساله به مذاق طرفداران آبی خوش نیامد و در سکو‌ها شعارهایی علیه مدیریت باشگاه داده شد تا در طرف مقابل نیز تمرینات استقلال بدون حضور طرفداران برگزار شده و در ورزشگاه روی آنان بسته شود. از همین جا داستان دنباله‌دار دعوای مطبوعاتی دو طرف آغاز شد و هر چند این تنش با آتش‌بس قلعه‌نویی مدتی فروکش کرد، اما قلعه‌نویی پس ازمدتی ادعا کرد که باشگاه استقلال عکس و فیلمش را از جشن قهرمانی این تیم به همراه حضورش در جمع کودکان بی‌سرپرستحذف کرده تا اجازه ندهند که وی از طرفAFC به عنوان مربی سال برگزیده شود. این ادعا واکنش‌های شدید، ناخوشایند و پیاپی دو طرف را به دنبال داشت تاجایی که نسبت‌هایی مثل گرگ و دروغگو را نثار هم کردند و قلعه‌نویی مدعی شد چنانچه به سکوت خود ادامه دهد، حقش پایمال می‌شود. در نتیجه طرف مقابل را به دروغگویی و سیاه نمایی گذشته باشگاه استقلال متهم کرد. این اظهار نظر واکنش باشگاه استقلال را به دنبال داشت که مدیران و مربیان قبلی استقلالرابهعقدقراردادبا بازیکنان موردنظرشان در مرغداری متهم می‌کرد. در نتیجه فتح‌الله‌زاده، مدیرعامل سابق هم وارد گود شد و این موارد را تکذیب کرد، از طرف دیگر ناصر حجازی هم به عنوان یکی از قدیمی‌های استقلال از قلعه‌نویی و فتح‌الله‌زاده حمایت کرد.

این داستان به همین شکل پیش می‌رفت تا این‌که روز یکشنبه باشگاه استقلال بیانیه تندی را روی سایت خود قرار داد که در آن صحبت از لمپنیسم و غیره شد. واکنش قلعه‌نویی به این ادبیات تند یقینا اهدای شاخه گل نمی‌توانست باشد و حمایت افرادی چون محمود فکری و محمدرضا ساکت از قلعه‌نویی را به همراه داشت تا این داستان همچنان ادامه یابد.

به هر ترتیب فضای موجود به هیچ عنوان زیبنده فوتبال ایران، باشگاه استقلال و امیر قلعه‌نویی نیست و به نظر می‌رسد که واکنش رئیس هیات مدیره این باشگاه و دعوت دو طرف به خویشتنداری می‌تواند آبی براین آتش باشد. بی‌شک این قبیل مسائل یکی از آفت‌های بزرگ فوتبال ایران محسوب شده و ضروری است که یک تغییر نگرش در اظهارنظرها، صورت گرفته و چنانچه لازم باشد یک مرجع مشخص در این رابطه تصمیمات مقتضی را اتخاذ کند. هر چند تجربه نشان داده که آخر اکثر این دعواها، رو بوسی و آشتی است!