کشف ردپای حیات در فضا

این ایده که زندگی اولیه روی زمین بر اثر اصابت یک شهاب سنگ یا خرده سیاره ها ایجاد شده باشد ، همواره مورد اختلاف دانشمندان بوده است .

کد خبر: ۲۸۶۳۹

با این وجود حدود 40سال پیش ، عده ای از منجمان خبر از کشف ملکول های آلی پیچیده ای در فضا داده بودند. در حال حاضر منجمان توانسته اند آمینو اسید را که یکی از واحدهای ساختمانی پروتئین هاست در ابرهای بین ستاره ای در کهکشان ما پیدا کنند. کشف گلایسین در فضا توانسته است نظریه ایجاد حیات روی زمین به وسیله ملکول های بین ستاره ای را تقویت کند. گلایسین ساده ترین ملکول در بین 20آمینواسید دیگر است . «یاخبک کو آن» از دانشگاه ملی تایوان و همکارش از مرکز تحقیقات فضایی ناسا در جستجوی ملکول هایی در هسته داغ 3 ابر ملکولی عظیم در فضا بودند. این ابرها مناطق فعال شکل گیری ستاره ها در فضا هستند. این محققان خطوط طیفی این ابرها را بیش از 4سال با استفاده از یک تلسکوپ 12 متری در رصد خانه ملی آریزونا محاسبه کردند و توانستند 27 خط گلایسینی را در فرکانس هایی بین 90 و 265 گیگاهرتز در ابرها شناسایی کنند و به این ترتیب نتایج تحقیقات اولیه را درباره گلایسین بین ستاره ای تقویت کردند. مطالعه این خطوط طیفی در ابرهاکه ده ها هزار سال نوری از ما فاصله دارند، کار آسانی نیست ؛ زیرا این خطوط بسیار ضعیف هستند. برای غلبه بر این مشکل ، کوآن و همکارانش کار خود را روی گدازهای معمولی فرکانس بالا که در مناطق متراکم تر و گرم تر این ابرها اتفاق می افتند، متمرکز کردند. آن چیزی که هنوز ناشناخته مانده است ، فرآیند شیمیایی تولید گلایسین در محیط بین ستاره ای است ؛ گر چه مطالعات آزمایشگاهی نشان می دهد که اگر ملکول های آلی موجود در محیط بین ستاره ای در معرض تشعشعات ماوراءبنفش قرار گیرند، می توانند آمینواسیدها را تولید کنند. محققان ادعا می کنند کشف گلایسین اولین قدم در اثبات حلقه موجود بین آمینواسیدهای فضا و پدیدارشدن زندگی و حیات در منظومه شمسی یا هر جای دیگر در کهکشان هاست . این ملکول هایی که در ابرهای گازی شکل بین ستاره ای یافت شده اند با آنهایی که در شهاب سنگ ها و ستاره های دنباله دار پیدا شده اند، ارتباط نزدیکی دارند و مقایسه کردن آنها با یکدیگر به منجمان اجازه می دهد که اطلاعاتی درباره شیمی اولیه زمین به دست آورند.