گوشه‌نشینی بس است

بررسی مشکل

این‌گونه افراد که از اجتماع منزوی‌اند و درونگرا و غیرمعاشرتی هستند، مبتلا به نوعی اختلال شخصیتی‌ هستند که به آن اختلال شخصیت اسکیزوئید می‌گویند. میزان شیوع این اختلال به درستی تعیین نشده، ولی ممکن است در 5/7 درصد از جمعیت عمومی وجود داشته باشد. مردانی که به این اختلال مبتلا هستند، ممکن است هیچ وقت ازدواج نکنند، چون نمی‌توانند با کسی صمیمی شوند؛ اما زن‌های مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوئید، ممکن است منفعلانه به ازدواج با مردان پرخاشگر که خواهان چنین زن‌هایی هستند، تن دهند. افراد مبتلا به این اختلال، معمولا هیچ وقت نمی‌توانند خشم خود را به طور مستقیم ابراز کنند، اما می‌توانند در امور فارغ از روابط انسانی، مثل ریاضیات و نجوم، انرژی قابل توجهی صرف کنند. همچنین ممکن است دلبستگی زیادی به حیوانات پیدا کنند. گرچه به نظر می‌رسد این افراد در لاک خود فرو رفته‌اند و روزها به افراط غرق در رویا می‌شوند، اما قابلیت شناخت واقعیت را از دست نداده‌اند. این‌گونه افراد اغلب سرد و تودار به نظر می‌رسند، اما گاهی اندیشه‌هایی خلاق و ابتکاری به ذهنشان خطور می‌کند که می‌توانند آنها را بپرورانند و در اختیار دیگران بگذارند.

درمان

اختلال شخصیت اسکیزوئید معمولا در کودکی شروع می‌شود و دیر پاست، اما مادام‌العمر نیست. درمان بر پایه روان‌درمانی استوار است. هرچند ممکن است این‌گونه بیماران تا مدت‌ها با درمانگر همکاری نکنند، اما بالاخره مشارکت می‌کنند. درمان دارویی با مقدار کمی داروهای ضدروان‌پریشی، ضدافسردگی و محرک روانی در برخی از بیماران موثر بوده است. داروهای سروتونرژیک، ممکن است از حساسیت بیمار کم کند. بنزودیازپین‌ها هم می‌توانند به کاهش اضطراب بین فردی کمک کنند.