به کودکانمان گوش دهیم

توی تاکسی مادری برای پاسخ دادن به سوال سوم به بعد کودکش که در مورد چرا به راننده پول می‌دهیم و اگر پول ندهیم چه می‌شود و...، حوصله به خرج نمی‌دهد و بقیه سوالاتش را راننده تاکسی جواب می‌دهد. توی سوپر مارکت دختر بچه‌ای به پدرش اصرار می‌کند که پول خرید‌ها را خودش به صاحب سوپرمارکت بدهد، همه زحمت پدر این است که فرزندش را تا جلوی صندوق بلند کند، اما این کار را نمی‌کند. نگاه متعجب بقیه را که می‌بیند، بیشتر خطاب به ما و نه به کودکش می‌گوید: دیر شده، باید زودتر برویم.

گوشه پاساژی کودکی تقریبا جیغ می‌کشد، صدایش همه جا را پر کرده، مادرش حق دارد برایش دوباره بستنی نخرد اما حق ندارد حس لجبازی کودک را با تحکم، بیشتر کند. اتفاقا مادر دیگری با کودکش نزدیک می‌شوند، مادر دوم برای کودک از زبان کودک خودش توضیح می‌دهد که چرا بستنی بیشتر برای دندانش ضرر دارد، کودک کمی حواسش پرت می‌شود، بعد گریه‌اش قطع می‌شود و آخر سر لبخندی می‌زند و می‌دود سمت مادرش.

مسلما هر کدام از ما به اندازه کافی تجربه دیدن چنین صحنه‌هایی را داریم؛ صحنه‌هایی که به قضاوت ما یا حق با مادر است و حتی باید برخورد قهری به خرج دهد و به قول قدیمی‌ها (که آنها هم حالا در قالب مادربزرگ‌ها و پدربزرگ‌ها نظرشان عوض شده) کودک تا کتک نخورد تربیت نمی‌شود و یا این‌که حق را به کودکی بدهیم که به اقتضای سنش نیاز به توضیح، توجیه و محبت منطقی دارد. حالا در این عصر جدید بعد از سال‌ها تجربه جامعه شناختی و روان‌شناختی همه ما متفق‌القول هستیم که صرفا رسیدن به سن ازدواج دلیل خوبی برای ازدواج نیست، حالا همه ما بخوبی می‌دانیم که شاخص ازدواج خوب، داشتن شرایط ظاهری نیست و سن مناسب، پول، خانه، ماشین و شغل لازمه ازدواج است اما کافی نیست.

اما به‌رغم این موضوع خیلی از خانواده‌ها هنوز دست‌کم در مورد بچه‌دار شدن ملاکشان شرایط اقتصادی، یک تا دو سال فاصله از ازدواج و از همه اینها بدتر اگر اختلافاتی هم وجود داشته باشد، دلیلی برای شیرین شدن زندگی است. اما این‌که چقدر زوجی از نظر روحی و روانی آمادگی بچه‌دار شدن را دارند، یا شاخصی محسوب نمی‌شود یا این‌که جزو آخرین ملاک‌هاست.

حالا هر چه که بوده و هست، هنوز هم دیر نیست، هنوز هم برای این‌که به کودکانمان نه از روی علاقه افراطی و نه از روی وظیفه که برای خودشان که فرشتگان مشهود زمین هستند گوش دهیم.